Przejdź do treści

Adwent, jak przeżyć go świadomie, nie tylko dekoracyjnie

Adwent łatwo zamienić w przedświąteczny maraton zakupów, sprzątania i jarmarków. Tymczasem to czas czuwania i oczekiwania, który może odmienić nasze święta. Jak przeżyć adwent świadomie — w domu, w rodzinie i w sercu?

R
Rafał
4 min czytania
48
Zdjęcie: Adwent, jak przeżyć go świadomie, nie tylko dekoracyjnie

Adwent czy przedświąteczna gorączka?

W listopadzie w sklepach pojawiają się choinki, w radiu kolędy, a w kalendarzu kolejne terminy: zakupy, sprzątanie, wigilie firmowe, prezenty, pieczenie. Zanim się obejrzymy, nadchodzi Wigilia, a my jesteśmy tak zmęczeni, że trudno nam cieszyć się świętami.

Kościół proponuje coś zupełnie innego. Zanim przyjdzie Boże Narodzenie, daje nam cztery tygodnie adwentu — czasu oczekiwania. Słowo „adwent” pochodzi z łaciny (adventus) i oznacza „przyjście”. To czas przygotowania na przyjście Chrystusa.

Dwa przyjścia

Adwent ma podwójny charakter. Pierwsza jego część, do 16 grudnia, kieruje naszą uwagę na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Czytania mówią o czuwaniu i o tym, że „nie znacie dnia ani godziny”. Druga część, od 17 grudnia, przygotowuje bezpośrednio do świąt Bożego Narodzenia — pamiątki pierwszego przyjścia Jezusa w Betlejem.

Ta podwójność jest ważna. Adwent nie jest tylko sentymentalnym czekaniem na Dzieciątko w żłóbku. Jest przypomnieniem, że całe nasze życie jest oczekiwaniem — na spotkanie z Chrystusem, które przyjdzie ostatecznie.

Jest też trzecie przyjście, o którym mówili średniowieczni teolodzy, na przykład święty Bernard z Clairvaux: przyjście Chrystusa do naszego serca każdego dnia. Adwent to czas, by przygotować dla Niego miejsce.

Postaci adwentu

Liturgia adwentu prowadzi nas przez kilka wielkich postaci, które mogą być przewodnikami.

Prorok Izajasz — zapowiada przyjście Mesjasza, księcia pokoju, i świat, w którym „wilk zamieszka wraz z barankiem” (Iz 11,6). Jego słowa przypominają, że Bóg nie zostawił świata samemu sobie.

Jan Chrzciciel — woła na pustyni: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” (Mt 3,3). Wzywa do nawrócenia, czyli do zmiany myślenia i życia.

Maryja — kobieta, która czekała najpiękniej. Przyjęła słowo anioła z zaufaniem: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38). Jej oczekiwanie było pełne ciszy i rozważania.

Józef — człowiek, który bez słowa przyjmował Boże plany, nawet gdy ich nie rozumiał.

Polskie tradycje adwentowe

W Polsce adwent ma swoje piękne tradycje, które warto odkryć na nowo.

Roraty. To Msze Święte ku czci Maryi, odprawiane wcześnie rano lub wieczorem, często przy zgaszonych światłach, z lampionami w rękach. Ich nazwa pochodzi od słów łacińskiej pieśni Rorate caeli — „Niebiosa, spuśćcie rosę”. Dla wielu dzieci roraty z lampionami są jednym z najpiękniejszych wspomnień dzieciństwa.

Wieniec adwentowy. Cztery świece, zapalane w kolejne niedziele adwentu. Każda kolejna świeca to więcej światła — znak, że zbliża się Ten, który jest Światłością świata. Wieniec można postawić na stole w domu i zapalać przy wspólnej modlitwie.

Roratka. Dodatkowa świeca, często biała lub ozdobiona niebieską wstążką, symbolizująca Maryję, zapalana podczas rorat.

Kalendarz adwentowy. Zamiast czekoladek można przygotować kalendarz z dobrymi uczynkami albo krótkimi fragmentami Pisma na każdy dzień.

Jak przeżyć adwent świadomie

Zwolnij. Postaraj się nie wypełniać grudnia po brzegi. Może zrezygnuj z jednego wyjścia, jednych zakupów, jednej imprezy, żeby zostawić miejsce na ciszę.

Codziennie krótkie Słowo. Przeczytaj czytania z dnia albo jeden rozdział Ewangelii według świętego Łukasza. W adwencie można przeczytać ją w całości, rozdział po rozdziale.

Idź na roraty. Choć raz, choćby jeśli wymaga to wcześniejszego wstania. Atmosfera ciemnego kościoła rozjaśnionego lampionami pomaga zrozumieć, na czym polega oczekiwanie.

Spowiedź przed świętami. Najlepiej nie w ostatnich dniach, gdy kolejki są ogromne, ale wcześniej. Przygotowanie serca jest ważniejsze niż przygotowanie domu.

Dobry uczynek. Adwent to dobry czas na pomoc innym: paczka dla potrzebujących, odwiedziny u samotnego sąsiada, udział w akcjach charytatywnych. Przygotowanie na przyjście Jezusa to także zauważenie Go w ubogich.

Pojednanie. Jeśli jest ktoś, z kim jesteś skłócony, adwent jest dobrym czasem, żeby zrobić pierwszy krok. Może zadzwonić, napisać, zaprosić na Wigilię.

Adwent z dziećmi

Dla dzieci czekanie jest trudne, ale może być też piękne. Kilka pomysłów:

  • wspólne zapalanie świec na wieńcu adwentowym w niedziele,
  • lampion na roraty, nawet zrobiony samodzielnie,
  • „dobre uczynki” zapisywane na karteczkach i wrzucane do pudełka lub do pustego żłóbka, który do Wigilii wypełnia się „sianem” z dobrych czynów,
  • czytanie przed snem fragmentów Ewangelii o zwiastowaniu i narodzeniu.

Czekanie, które ma sens

Żyjemy w świecie natychmiastowej gratyfikacji. Chcemy wszystkiego od razu: filmu bez reklam, przesyłki na jutro, odpowiedzi w sekundę. Adwent uczy umiejętności, którą powoli tracimy: czekania.

Czekanie nie jest stratą czasu. Jest przestrzenią, w której rośnie pragnienie. Dziecko, które długo czeka na święta, przeżywa je bardziej. Człowiek, który przez cztery tygodnie przygotowuje serce, inaczej przeżyje Boże Narodzenie.

Kiedy więc w tym roku zapalisz pierwszą świecę na wieńcu, pomyśl, że to nie tylko ozdoba. To mały znak, że w ciemności zbliża się Światło. I że ono chce przyjść nie tylko do Betlejem, ale także do twojego domu.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły