Radość jako owoc Ducha, nie nastrój, lecz dar
Chrześcijańska radość to nie przymus uśmiechania się ani dobry humor z natury. Święty Paweł pisał o niej z więzienia. Czym jest radość,…
Adwent łatwo zamienić w przedświąteczny maraton zakupów, sprzątania i jarmarków. Tymczasem to czas czuwania i oczekiwania, który może odmienić nasze święta. Jak przeżyć adwent świadomie — w domu, w rodzinie i w sercu?
W listopadzie w sklepach pojawiają się choinki, w radiu kolędy, a w kalendarzu kolejne terminy: zakupy, sprzątanie, wigilie firmowe, prezenty, pieczenie. Zanim się obejrzymy, nadchodzi Wigilia, a my jesteśmy tak zmęczeni, że trudno nam cieszyć się świętami.
Kościół proponuje coś zupełnie innego. Zanim przyjdzie Boże Narodzenie, daje nam cztery tygodnie adwentu — czasu oczekiwania. Słowo „adwent” pochodzi z łaciny (adventus) i oznacza „przyjście”. To czas przygotowania na przyjście Chrystusa.
Adwent ma podwójny charakter. Pierwsza jego część, do 16 grudnia, kieruje naszą uwagę na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Czytania mówią o czuwaniu i o tym, że „nie znacie dnia ani godziny”. Druga część, od 17 grudnia, przygotowuje bezpośrednio do świąt Bożego Narodzenia — pamiątki pierwszego przyjścia Jezusa w Betlejem.
Ta podwójność jest ważna. Adwent nie jest tylko sentymentalnym czekaniem na Dzieciątko w żłóbku. Jest przypomnieniem, że całe nasze życie jest oczekiwaniem — na spotkanie z Chrystusem, które przyjdzie ostatecznie.
Jest też trzecie przyjście, o którym mówili średniowieczni teolodzy, na przykład święty Bernard z Clairvaux: przyjście Chrystusa do naszego serca każdego dnia. Adwent to czas, by przygotować dla Niego miejsce.
Liturgia adwentu prowadzi nas przez kilka wielkich postaci, które mogą być przewodnikami.
Prorok Izajasz — zapowiada przyjście Mesjasza, księcia pokoju, i świat, w którym „wilk zamieszka wraz z barankiem” (Iz 11,6). Jego słowa przypominają, że Bóg nie zostawił świata samemu sobie.
Jan Chrzciciel — woła na pustyni: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” (Mt 3,3). Wzywa do nawrócenia, czyli do zmiany myślenia i życia.
Maryja — kobieta, która czekała najpiękniej. Przyjęła słowo anioła z zaufaniem: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38). Jej oczekiwanie było pełne ciszy i rozważania.
Józef — człowiek, który bez słowa przyjmował Boże plany, nawet gdy ich nie rozumiał.
W Polsce adwent ma swoje piękne tradycje, które warto odkryć na nowo.
Roraty. To Msze Święte ku czci Maryi, odprawiane wcześnie rano lub wieczorem, często przy zgaszonych światłach, z lampionami w rękach. Ich nazwa pochodzi od słów łacińskiej pieśni Rorate caeli — „Niebiosa, spuśćcie rosę”. Dla wielu dzieci roraty z lampionami są jednym z najpiękniejszych wspomnień dzieciństwa.
Wieniec adwentowy. Cztery świece, zapalane w kolejne niedziele adwentu. Każda kolejna świeca to więcej światła — znak, że zbliża się Ten, który jest Światłością świata. Wieniec można postawić na stole w domu i zapalać przy wspólnej modlitwie.
Roratka. Dodatkowa świeca, często biała lub ozdobiona niebieską wstążką, symbolizująca Maryję, zapalana podczas rorat.
Kalendarz adwentowy. Zamiast czekoladek można przygotować kalendarz z dobrymi uczynkami albo krótkimi fragmentami Pisma na każdy dzień.
Zwolnij. Postaraj się nie wypełniać grudnia po brzegi. Może zrezygnuj z jednego wyjścia, jednych zakupów, jednej imprezy, żeby zostawić miejsce na ciszę.
Codziennie krótkie Słowo. Przeczytaj czytania z dnia albo jeden rozdział Ewangelii według świętego Łukasza. W adwencie można przeczytać ją w całości, rozdział po rozdziale.
Idź na roraty. Choć raz, choćby jeśli wymaga to wcześniejszego wstania. Atmosfera ciemnego kościoła rozjaśnionego lampionami pomaga zrozumieć, na czym polega oczekiwanie.
Spowiedź przed świętami. Najlepiej nie w ostatnich dniach, gdy kolejki są ogromne, ale wcześniej. Przygotowanie serca jest ważniejsze niż przygotowanie domu.
Dobry uczynek. Adwent to dobry czas na pomoc innym: paczka dla potrzebujących, odwiedziny u samotnego sąsiada, udział w akcjach charytatywnych. Przygotowanie na przyjście Jezusa to także zauważenie Go w ubogich.
Pojednanie. Jeśli jest ktoś, z kim jesteś skłócony, adwent jest dobrym czasem, żeby zrobić pierwszy krok. Może zadzwonić, napisać, zaprosić na Wigilię.
Dla dzieci czekanie jest trudne, ale może być też piękne. Kilka pomysłów:
Żyjemy w świecie natychmiastowej gratyfikacji. Chcemy wszystkiego od razu: filmu bez reklam, przesyłki na jutro, odpowiedzi w sekundę. Adwent uczy umiejętności, którą powoli tracimy: czekania.
Czekanie nie jest stratą czasu. Jest przestrzenią, w której rośnie pragnienie. Dziecko, które długo czeka na święta, przeżywa je bardziej. Człowiek, który przez cztery tygodnie przygotowuje serce, inaczej przeżyje Boże Narodzenie.
Kiedy więc w tym roku zapalisz pierwszą świecę na wieńcu, pomyśl, że to nie tylko ozdoba. To mały znak, że w ciemności zbliża się Światło. I że ono chce przyjść nie tylko do Betlejem, ale także do twojego domu.
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.
Chrześcijańska radość to nie przymus uśmiechania się ani dobry humor z natury. Święty Paweł pisał o niej z więzienia. Czym jest radość,…
Po co żyję? To pytanie wraca w kryzysach, po stracie, w środku życia i u jego schyłku. Biblia nie daje na nie sloganu, ale opowiada…
Wezwanie „nie bój się” pojawia się w Biblii wiele razy — do pasterzy, proroków, uczniów i Maryi. Biblia nie udaje jednak, że lęk nie…