Przejdź do treści

Duchowość codzienna, jak szukać Boga w zwykłych chwilach

Bóg nie mieszka tylko w kościele i nie pojawia się tylko w czasie modlitwy. Można Go spotkać przy zmywaniu naczyń, w korku i w pracy. Jak żyć duchowością na co dzień, a nie tylko od święta?

R
Rafał
4 min czytania
149
Zdjęcie: Duchowość codzienna, jak szukać Boga w zwykłych chwilach

Bóg w kuchni

W XVII wieku w klasztorze karmelitów w Paryżu żył brat zakonny o imieniu Wawrzyniec. Nie był wykształcony, nie miał wysokiej pozycji, przez lata pracował głównie w kuchni, a później naprawiał sandały. A jednak jego rozmowy i listy, zebrane później w krótkiej książeczce „Praktyka obecności Boga”, czytane są do dziś na całym świecie.

Brat Wawrzyniec odkrył, że nie musi czekać na czas modlitwy w kaplicy, żeby być blisko Boga. Mówił, że w zgiełku kuchni, gdy kilka osób jednocześnie czegoś od niego chce, czuje Boga tak samo blisko, jak klęcząc przed Najświętszym Sakramentem. Smażąc omlet, robił to dla miłości Boga.

To jest sedno duchowości codziennej: Bóg nie jest obecny tylko w kościele. Jest obecny wszędzie, także w zwyczajnych czynnościach dnia.

Wszystko na chwałę Bożą

Święty Paweł pisał do pierwszych chrześcijan:

„I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego.” (Kol 3,17)

„Wszystko” — nie tylko modlitwę, nie tylko dobre uczynki, ale także pracę, gotowanie, prowadzenie samochodu, rozmowę z dziećmi. Nie ma czynności zbyt małych czy zbyt świeckich, żeby nie mogły stać się miejscem spotkania z Bogiem.

Nazaret — trzydzieści lat zwyczajności

Warto pamiętać, że Jezus przez większość swojego życia nie nauczał tłumów i nie czynił cudów. Przez około trzydzieści lat żył w małym Nazarecie, pracował jako cieśla, pomagał w domu, chodził w szabat do synagogi. Ewangelie niemal nic o tym okresie nie mówią, bo z zewnątrz nie działo się nic niezwykłego.

A przecież to też było życie Syna Bożego. Te trzydzieści lat zwyczajności uświęciło zwyczajne ludzkie życie. Praca, rodzina, codzienne obowiązki — Bóg sam w nich uczestniczył.

Jak praktykować obecność Boga?

Poranne oddanie dnia. Zacznij dzień od krótkiego zdania, w którym oddajesz Bogu wszystko, co cię czeka: „Panie, ofiaruję Ci ten dzień”. Wtedy nawet zwykłe czynności stają się modlitwą.

Krótkie modlitwy w ciągu dnia. Tradycja nazywa je aktami strzelistymi — krótkie zdania kierowane do Boga jak strzały: „Jezu, ufam Tobie”, „Dziękuję, Panie”, „Boże, pomóż mi”. Można je wypowiadać w myślach w każdej chwili.

Punkty zaczepienia. Wybierz kilka zwyczajnych sytuacji, które będą ci przypominać o Bogu. Na przykład: za każdym razem, gdy myjesz ręce, gdy czekasz na czerwonym świetle, gdy otwierasz laptopa, krótko pomyśl o Bogu. Po kilku tygodniach staje się to nawykiem.

Anioł Pański w południe. Stara polska tradycja zatrzymania się o dwunastej na krótką modlitwę. Nawet jeśli nie odmówisz całej modlitwy, możesz o tej porze zatrzymać się na chwilę.

Wieczorny rachunek sumienia. Przed snem spójrz na dzień i zapytaj: gdzie dziś spotkałem Boga? Za co mogę podziękować? Gdzie zabrakło mi miłości?

Bóg w drugim człowieku

Duchowość codzienna to nie tylko modlitwa w ciągu dnia. To także dostrzeganie Boga w ludziach, których spotykamy. Jezus powiedział: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).

To zmienia sposób patrzenia na kasjerkę w sklepie, na kolegę z pracy, który nas irytuje, na dziecko, które marudzi, na starszego sąsiada, który chce porozmawiać akurat wtedy, gdy się spieszymy. Każde z tych spotkań może być spotkaniem z Chrystusem.

Praca jako modlitwa

Wielu ludzi spędza w pracy osiem i więcej godzin dziennie. Jeśli duchowość ma dotyczyć całego życia, nie może pomijać pracy.

Święty Benedykt, ojciec zachodniego monastycyzmu, ujął to w zasadzie „módl się i pracuj” (ora et labora). Mnisi nie dzielili życia na „duchowe” i „świeckie”. Praca w polu czy w warsztacie była dla nich tak samo częścią służby Bogu jak modlitwa w chórze.

W XX wieku święty Josemaría Escrivá przypominał, że zwykła praca zawodowa może być drogą do świętości, jeśli wykonuje się ją uczciwie, dobrze i z miłością. Nie trzeba być księdzem ani zakonnicą, żeby uświęcać swoją codzienność.

Wdzięczność za małe rzeczy

Jednym z najprostszych sposobów, żeby dostrzegać Boga w codzienności, jest wdzięczność. Za ciepłą herbatę, za słońce przez okno, za uśmiech dziecka, za dobrze wykonaną pracę, za zdrowie. Wdzięczność otwiera oczy. Kto dziękuje, ten zaczyna widzieć dobro, które wcześniej przegapiał.

Spróbuj przez tydzień zapisywać wieczorem trzy rzeczy, za które jesteś wdzięczny. Po kilku dniach zauważysz, że zaczynasz ich szukać już w ciągu dnia.

Nie dzielić życia na pół

Wielu chrześcijan żyje jakby w dwóch światach: w niedzielę w kościele są wierzący, a od poniedziałku do soboty żyją tak, jakby Boga nie było. Duchowość codzienna zaprasza, żeby te dwa światy połączyć.

Nie chodzi o to, żeby cały dzień myśleć tylko o Bogu — to niemożliwe i niepotrzebne. Chodzi o to, żeby w tle wszystkiego, co robimy, była świadomość, że On jest obecny. Jak w małżeństwie: nie myśli się o współmałżonku w każdej sekundzie, ale miłość jest stale obecna i wpływa na wszystko.

Brat Wawrzyniec pod koniec życia mówił, że praktyka obecności Boga stała się dla niego tak naturalna jak oddychanie. Można zacząć od jednego oddechu: od jednej krótkiej modlitwy dziś, w środku zwyczajnego dnia.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły