Przejdź do treści

Eucharystia, dlaczego Msza Święta to centrum życia chrześcijańskiego

Dla wielu ludzi niedzielna Msza to obowiązek, który trzeba odhaczyć. Kościół mówi jednak, że Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego. Co się właściwie dzieje podczas Mszy i dlaczego to jest takie ważne?

R
Rafał
5 min czytania
43
Zdjęcie: Eucharystia, dlaczego Msza Święta to centrum życia chrześcijańskiego

Obowiązek czy spotkanie?

Wielu z nas zna to uczucie: niedziela rano, trzeba iść na Mszę. Kazanie bywa nudne, śpiew fałszywy, dzieci się kręcą, a myśli uciekają do obiadu. Łatwo wtedy traktować Mszę jak obowiązek do odhaczenia, coś, co „trzeba”, bo inaczej będzie grzech.

Tymczasem Sobór Watykański II nazwał Eucharystię „źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego”. Źródłem — bo z niej wypływa wszystko inne. Szczytem — bo do niej wszystko zmierza. Skoro tak, to w Mszy musi dziać się coś znacznie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.

Ostatnia Wieczerza

Wszystko zaczęło się w Wieczerniku, w noc przed męką. Jezus zebrał uczniów na wieczerzy paschalnej, podczas której Żydzi wspominali wyjście z Egiptu. W pewnym momencie zrobił coś nowego:

„Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: «To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę!».” (Łk 22,19)

A potem wziął kielich z winem i powiedział, że to Jego krew, krew Nowego Przymierza. Następnego dnia Jego ciało rzeczywiście zostało wydane, a krew przelana na krzyżu.

„To czyńcie na moją pamiątkę” — od dwóch tysięcy lat Kościół wypełnia to polecenie. Każda Msza Święta jest uobecnieniem tej wieczerzy i tej ofiary.

Chleb życia

Wcześniej, w szóstym rozdziale Ewangelii według świętego Jana, Jezus wygłosił mowę, która zgorszyła wielu słuchaczy:

„Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata.” (J 6,51)

Wielu uczniów odeszło, mówiąc: „Trudna jest ta mowa” (J 6,60). Jezus nie złagodził swoich słów, nie powiedział, że chodziło Mu tylko o symbol. Zapytał Dwunastu, czy i oni chcą odejść. Piotr odpowiedział: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6,68).

Kościół katolicki od początku wierzy, że w Eucharystii Jezus jest obecny naprawdę — nie symbolicznie, ale rzeczywiście, z Ciałem i Krwią, Duszą i Bóstwem — pod postaciami chleba i wina.

Co dzieje się podczas Mszy?

Msza ma dwie główne części, które warto rozumieć.

Liturgia słowa. Słuchamy czytań ze Starego i Nowego Testamentu, Psalmu i Ewangelii. To nie jest wstęp przed „właściwą” częścią. Kościół wierzy, że gdy czyta się Pismo Święte w liturgii, sam Chrystus mówi do swojego ludu. Pierwsza część Mszy jest więc stołem Słowa.

Liturgia eucharystyczna. Przynosi się chleb i wino, kapłan wypowiada modlitwę eucharystyczną i słowa konsekracji, a potem wierni przyjmują Komunię. To stół Chleba.

Te dwa stoły są ze sobą ściśle połączone. Uczniowie w drodze do Emaus najpierw słuchali, jak Jezus wyjaśnia im Pisma — i „serce w nich pałało”. A potem rozpoznali Go „przy łamaniu chleba” (Łk 24,35). Każda Msza powtarza tę drogę.

Ofiara, uczta i dziękczynienie

Eucharystia ma kilka wymiarów, które się uzupełniają.

Ofiara. Msza nie jest nową ofiarą, ale uobecnieniem jedynej ofiary Chrystusa na krzyżu. Jesteśmy tam, gdzie On oddał życie za nas.

Uczta. Eucharystia jest posiłkiem. Jezus nie wybrał na swoją pamiątkę pomnika ani rytuału, ale chleb i wino — pokarm. Bóg chce nas karmić, wzmacniać na drogę, jak Izraelitów na pustyni.

Dziękczynienie. Słowo „eucharystia” pochodzi z greckiego i znaczy właśnie „dziękczynienie”. Msza jest wielką modlitwą wdzięczności za wszystko, co Bóg dla nas uczynił.

Dlaczego co niedzielę?

Przykazanie kościelne zobowiązuje katolików do udziału we Mszy w niedziele i święta. Może to brzmieć jak przepis, ale ma głęboki sens. Pierwsi chrześcijanie zbierali się w „pierwszy dzień tygodnia”, w dzień zmartwychwstania, i łamali chleb. Dzieje Apostolskie opisują, że „trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42).

W czasach prześladowań za udział w Eucharystii można było stracić życie. W 304 roku w Abitinie w Afryce Północnej grupę chrześcijan aresztowano za to, że zebrali się na niedzielną liturgię wbrew zakazowi cesarza. Zapytani, dlaczego to zrobili, odpowiedzieli, że nie mogą żyć bez niedzieli — bez Eucharystii. Dla nich to nie był obowiązek, ale źródło życia.

Jak lepiej przeżywać Mszę?

Przyjdź kilka minut wcześniej. Krótka chwila ciszy przed Mszą pomaga zostawić za drzwiami pośpiech.

Przeczytaj czytania przed Mszą. Wystarczy zajrzeć do nich w sobotę wieczorem albo rano. Słowo, które już znasz, łatwiej usłyszeć.

Przynieś swoją intencję. Przyjdź z czymś konkretnym — z wdzięcznością, z prośbą, z troską o kogoś bliskiego. W czasie przygotowania darów możesz w myślach złożyć to na ołtarzu razem z chlebem i winem.

Zatrzymaj się po Komunii. To najbardziej intymny moment Mszy. Zamiast od razu myśleć o wyjściu, porozmawiaj z Jezusem, który jest w tobie.

Zabierz jedno zdanie. Wychodząc z kościoła, wybierz jedno zdanie z czytań lub kazania i zabierz je ze sobą na cały tydzień.

Idźcie w pokoju

Msza kończy się słowami: „Idźcie w pokoju Chrystusa”. Po łacinie: Ite, missa est — od tego zwrotu pochodzi słowo „msza”, które wiąże się z posłaniem. Eucharystia nie kończy się w kościele. Jesteśmy posłani, żeby zanieść do domu, pracy i na ulicę to, co otrzymaliśmy.

Matka Teresa mówiła, że Jezus, którego przyjmuje w Komunii, jest tym samym Jezusem, którego spotyka w ubogich na ulicach Kalkuty. Eucharystia uczy nas widzieć Boga — najpierw na ołtarzu, a potem w każdym człowieku.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły