Gdy boli: Dlaczego Bóg pozwala nam na cierpienie?

Zadajesz pytanie, które nurtuje chyba każdego wierzącego, który zmierzył się z bólem, stratą lub długotrwałą trudnością. Jeśli Bóg nas kocha, dlaczego pozwala nam cierpieć? To pytanie nie jest oznaką słabej wiary — to znak szczerej, szczerze walczącej duszy.

Cierpienie nie jest karą

Zaczyniemy od tego, co trzeba jasno powiedzieć: Bóg nie karze nas cierpieniem. Zbyt długo kościół — w dobrych i złych intencjach — sugerował, że nasze nieszczęścia to kara za grzechy. To nie jest prawda ewangeliczna.

Jezus sam dał nam tego przykład. Patrząc na ślepca, uczniowie pytali: "Kto zgrzeszył: on czy jego rodzice, że się urodził niewidomy?" A Jezus odpowiedział:

Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale [stało się tak], aby się na nim objawiły dzieła Boże. (J 9,3)

Cierpienie jest częścią kondycji ludzkiej — dziedziczną konsekwencją grzechu pierworodnego, ale nie osobistą karą. To ważne rozróżnienie zmienia wszystko.

Bóg w środku naszego bólu

Można by się spodziewać, że wierny Bóg chroni swoich wybrańców od wszelkich trudności. Ale Pismo Święte pokazuje nam coś innego: Bóg nie stoi z boku — stoi w naszym cierpieniu.

Patrz, jak Psalmista wyraża swoją rozpacz:

Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Czemuś tak daleko od mego wołania, od słów mojego biadolenia? (Ps 22,2)

Ale ten sam Psalmista kończy słowami nadziei:

Przeto będą wyławiać Pana wszyscy mieszkańcy ziemi i przed Nim się pokłonią wszystkie narody. (Ps 22,28)

Cierpienie nie wypycha nas z objęć Boga — przeciwnie, otwiera nas na Jego obecność. Wiele osób, które przeszły przez ogień trudności, mówi dokładnie to samo: nigdy nie czuli się bliżej Boga.

Transformacja przez cierpienie

Jezus powiedział swoim uczniom:

Któż chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, weźmie swój krzyż i naśladuje Mnie. (Mt 16,24)

Krzyz to nie metafora dla starożytnych słuchaczy — to była maszyna do tortury. Jezus mówił swoim uczniom, że droga do zmartwychwstania prowadzi przez śmierć, nie wokół niej.

Nasze cierpienie ma tę samą logikę. To nie karę — to owszem, ale edukacyjną szansę. Przez cierpienie:

• Rodzimy empatię. Zranienie nas czyni podatnymi na ból drugiego człowieka. Stajemy się wspaniałymi opiekunami, przyjaciółmi, liderami — właśnie dlatego, że pamiętamy, jak to boli.

• Uczymy się polegać na Bogu. Gdy wszystkie nasze plany się walą, odkrywamy, że Bóg jest rzeczą najpewniejszą, jaką mamy.

• Oczyszczamy się ze złudzeń. Cierpienie usuwa pozory. Naprawdę widujemy, co naprawdę ważne.

• Wchodzimy w Pasję Chrystusa. Św. Paweł napisał:

Teraz się cieszę w cierpieniach za was i wypełniam w moim ciele to, czego brakuje cierpieniom Chrystusa, dla Jego Ciała, którym jest Kościół. (Kol 1,24)

Nasze cierpienie, gdy połączone z cierpieniem Chrystusa, nabiera zbawczej mocy.

Nie jesteś sam

Aby być całkowicie szczery: nie ma dobrej odpowiedzi na pytanie "dlaczego?" w momencie największego bólu. W takim momencie odpowiedzi intelektualne są zbyt słabe. Potrzebujesz czuć, że nie jesteś sam.

Chrystus przyszedł nie z wyjaśnieniami, ale z towarzystwem. Jego najsłynniejsze słowa na krzyżu brzmią jak rozpacz:

Eli, Eli, lama sabachtani? To jest: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? (Mt 27,46)

Jezus doświadczył tego samego uczucia opuszczenia, które możesz czuć teraz. I przekazał nam, że ta droga — choć straszna — prowadzi do zmartwychwstania.

Słowo nadziei

Twoje cierpienie ma znaczenie. Nie jest karą, nie jest zmarnowaniem. Jest zaproszeniem do głębszej wiary, do bardziej szczerych relacji, do bardziej autentycznego życia.

Bóg cię nie opuścił. Stoi z tobą w tym ciemnym tunelu. A jeśli pozwolisz Mu na to, będzie cię prowadził ku światłu.

Błogosławieni płaczący, albowiem oni będą pocieszeni. (Mt 5,4)

Twoje łzy są widoczne dla Boga. I będą pocieszeni — może nie dziś, może nie jutro, ale będą. To obietnica, która nie zawodzi.