Gdy nie wiem, jak dalej żyć — jak Bóg znalazł mnie w ciemności

Gdy wszystko się zawala

Byłam tam, gdzie wiele osób boi się pójść — tam, gdzie nie ma już planów na jutro, gdzie zadajesz sobie pytania, na które nie chcesz znać odpowiedzi. Listopad 2021 roku zmienił wszystko.

W cztery tygodnie straciłam pracę, w którą wierzyłam i dla której rezygnowałam z innych marzeń. Kapcsolek, w którym spędziłam siedem lat, który miał być dla zawsze, zaczął się walić bez ostrzeżenia. Zostały mi tylko cztery ściany mieszkania i pytania, na które nie miałam odpowiedzi: Czy ja coś warta? Czy ktoś się mną opiekuje? Gdzie jest Bóg?

Depresja przychodzi cicho. Nie w dramatycznych wybuchach, ale w małych rezygnacjach — z wstawania o normalnej porze, z mycia się, z odpowiadania na wiadomości przyjaciół. Dni zaczynały się i kończyły w łóżku, a czasem trudno było stwierdzić, gdzie kończy się jeden dzień, a zaczyna następny.

Kiedy poddajesz się, Bóg wciąż czuwa

Nie modliłam się przez dwa miesiące. Nie z rebelii — po prostu nie miałam sił nawet do tego. Myślałam, że Bóg mnie opuścił, że jestem dla Niego zbyt zepsuta, zbyt głupia, by się przejmować moją tragedią.

Potem pewnego wtorku Anna — przyjaciółka, którą nie słyszałam od wiosny — napisała do mnie. Nie wiedziała, dlaczego właśnie wtedy. Powiedziała, że przez kilka dni miała mnie na modlitwie i że czuje, że muszę wiedzieć, że jestem "kochana i nie jestem sama".

Jej wiadomość była prosta. Ale w tamtym momencie była jak światło w ciemności.

Bóg nie jest daleko od każdego z nas. W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. Jak powiedzieli Some z waszych poetów: Z Jego rodzaju jesteśmy. (Dzieje Apostolskie 17:27-28)

Wzięłam wtedy moją starą Biblię. Otworzyłam ją bez planu — po prostu tak. Moje oczy padły na Psalmy:

Gdy nie wiem, gdzie iść, Ty prowadzisz mnie. Gdy czuję się sama, Ty jesteś ze mną. (Psalm 139:10 — moja modlitewna parafraza)

I wtedy coś pękło. Nie dramatycznie. Jak cichy szept, który mówi: "Ja tutaj jestem. Zawsze byłem. Twoje złamane serce nie jest dla Mnie zaskoczeniem".

Zmiana przychodzi powoli, ale pewnie

Nie oznacza to, że następnego dnia byłam uzdrowiona. Nie wstałam z łóżka jako nowa człowiek. Ale coś się ruszyło. Zaczęłam wracać do kościoła. Najpierw z obawy, potem z ciekawością, wreszcie z pragnieniem.

Zaczęłam też szukać pracy — nie wierząc, że dam radę, ale czyniąc to "w imię Boga", jakby On znał wynik lepiej niż ja. Znalazłam stanowisko, które nie było tym, co planowałam, ale które dało mi poczucie, że mam wartość.

Znakomita rzecz w tym, że Bóg nie oczekuje od nas, abyśmy byli zapatrywani w siebie, gdy jesteśmy sami. Wtedy właśnie najefektywniej pracuje. Moja praca nie polegała na wierze — wciąż byłam pełna wątpliwości. Moja praca polegała na tym, by zrobić jeden krok, gdy czułam się do tego zdolna.

Wyrzuć całą swoją troskę na Niego, bo Jemu na tobie zależy. (1 Piotr 5:7)

To, co kryje się za cierpieniem

Dzisiaj, pięć lat później, mówię o tym doświadczeniu — nie z odległości kogoś, kto wszystko przezwyciężył, ale z czułością kogoś, kto nadal uczy się zaufać.

Cierpienie nie jest karą za coś, co zrobiłaś. Nie jest dowodem, że Bóg cię nie kocha. Czasem jest to po prostu część życia w świecie, który się łamie — ale Bóg jest w tym łamaniu.

To, co nauczyła mnie moja droga, to że Bóg czeka na nasze poddanie się, a nie na naszą perfekcję. Czeka, aż przyznamy, że sami nie damy rady — i wtedy przychodzi.

Jeśli czytasz to i jesteś tam, gdzie byłam ja — w ciemnościach, w depresji, w zwątpieniu — chcę, aby wiedział, że nie jesteś sam. Osoba, która to pisze, była w Twojej ciemności. Ale tam czeka też coś więcej: światło, które nie pochodzi od nas, ale od Boga, który nigdy nas nie opuścił.

Twój pierwszy krok nie musi być wielki. Może to być jedna wiadomość do przyjaciela. Może to być otwarcie Biblii. Może to być po prostu powiedzenie Bogu: "Nie potrafię już sam". To wystarczy.