Przejdź do treści

Jak znaleźć sens życia, co mówi Biblia

Po co żyję? To pytanie wraca w kryzysach, po stracie, w środku życia i u jego schyłku. Biblia nie daje na nie sloganu, ale opowiada historię, w której każdy człowiek ma swoje miejsce. Co mówi o sensie życia?

R
Rafał
5 min czytania
79
Zdjęcie: Jak znaleźć sens życia, co mówi Biblia

Pytanie, którego nie da się uciszyć

Można je zagłuszać pracą, rozrywką, zakupami, ale ono wraca. Czasem w nocy, gdy nie można zasnąć. Czasem po pogrzebie kogoś bliskiego. Czasem w środku zwyczajnego dnia, gdy nagle wszystko wydaje się bez znaczenia. Po co to wszystko? Po co żyję?

To pytanie nie jest oznaką słabości ani depresji. Jest jednym z najbardziej ludzkich pytań, jakie można zadać. Zwierzęta go nie zadają. Człowiek tak — bo jest stworzony do czegoś więcej niż przetrwanie.

Marność nad marnościami

Zaskakujące jest to, że w Biblii znajduje się cała księga poświęcona temu pytaniu — i to napisana przez kogoś, kto prawie się poddał. Księga Koheleta zaczyna się słowami:

„Marność nad marnościami — powiada Kohelet — marność nad marnościami, wszystko marność.” (Koh 1,2)

Autor opisuje, jak próbował znaleźć sens we wszystkim, co oferuje świat. Gromadził mądrość, budował domy, sadził winnice, zbierał srebro i złoto, miał wszelkie przyjemności. I za każdym razem dochodził do tego samego wniosku: to „pogoń za wiatrem”. Nic z tego nie zaspokaja serca do końca.

Ta księga jest w Biblii po to, żeby pokazać uczciwie: wszystko, co ziemskie, samo w sobie nie wystarczy. Nie dlatego, że jest złe. Kohelet zachęca, żeby cieszyć się jedzeniem, pracą i życiem z ukochaną osobą — to dary Boga. Ale te dary nie mogą zastąpić Dawcy.

Niespokojne serce

Święty Augustyn, który przez wiele lat szukał sensu w karierze, filozofii i przyjemnościach, na początku swoich „Wyznań” napisał zdanie, które stało się jednym z najsłynniejszych w historii chrześcijaństwa:

„Stworzyłeś nas bowiem dla siebie, Panie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie.”

Augustyn mówi, że nasz niepokój nie jest usterką. Jest kompasem. Wskazuje, że jesteśmy stworzeni do czegoś — do Kogoś — czego nie znajdziemy w żadnej rzeczy stworzonej. Pragnienie sensu jest jak głód: świadczy o tym, że istnieje pokarm.

Stworzeni z miłości, do miłości

Pierwszy rozdział Biblii mówi o człowieku coś fundamentalnego: że został stworzony „na obraz Boży” (Rdz 1,27). To znaczy, że nie jesteśmy przypadkowym zlepkiem atomów, ale kimś chcianym. Każdy człowiek istnieje, bo Bóg chciał, żeby istniał.

Jeśli Bóg jest miłością, jak pisze święty Jan, to człowiek stworzony na Jego obraz jest stworzony do miłości — do tego, żeby być kochanym i żeby kochać. W tym kryje się najgłębsza odpowiedź Biblii na pytanie o sens. Sensem życia nie jest coś, co trzeba osiągnąć. Jest Ktoś, z kim można żyć w relacji.

Co Bóg ode mnie chce?

To bardzo praktyczne pytanie, a prorok Micheasz daje na nie zaskakująco prostą odpowiedź:

„Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre i czego żąda Pan od ciebie: pełnić sprawiedliwość, kochać życzliwość i pokornie obcować z twoim Bogiem.” (Mi 6,8)

Nie ma tu nic o wielkich czynach, sławie czy wyjątkowych talentach. Jest uczciwość wobec innych, życzliwość i relacja z Bogiem przeżywana z pokorą. To program dostępny dla każdego: dla profesora i dla sprzątaczki, dla zdrowego i dla leżącego w szpitalu.

Jezus streścił to samo w przykazaniu miłości Boga i bliźniego. Sens życia nie leży gdzieś daleko, w spektakularnym powołaniu. Leży w tym, jak kocham ludzi, z którymi dziś żyję.

Co z tego, że zyskam cały świat?

Jezus postawił pytanie, które warto sobie czasem powtarzać:

„Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16,26)

Żyjemy w kulturze, która mierzy wartość człowieka sukcesem, zarobkami, liczbą obserwujących. Łatwo uwierzyć, że sens życia to „osiągnąć coś”. Tymczasem wielu ludzi, którzy osiągnęli wszystko, przyznaje, że w środku czują pustkę. A wielu, którzy nie osiągnęli niczego spektakularnego, żyje z głębokim poczuciem sensu, bo kochają i są kochani.

Gdy sens wydaje się zgubiony

Są okresy życia, kiedy pytanie o sens staje się bolesne. Po utracie pracy, w chorobie, po rozstaniu, w starości, gdy nie można już robić tego, co się kiedyś robiło. Wtedy łatwo uznać, że życie straciło wartość.

Biblia mówi coś pocieszającego: twoja wartość nie zależy od tego, co robisz. Zależy od tego, kim jesteś — dzieckiem Boga. Człowiek leżący w hospicjum ma taką samą godność jak ten w pełni sił. Czasem nawet jego życie mówi innym więcej niż najbardziej aktywne.

Jeśli poczucie bezsensu jest długotrwałe, odbiera siły i radość, warto porozmawiać o nim z kimś zaufanym, a także z lekarzem czy psychologiem. Czasem za pytaniem o sens kryje się depresja, którą można i trzeba leczyć.

Szukaj, a znajdziesz

Jezus obiecał: „Szukajcie, a znajdziecie” (Mt 7,7). Szukanie sensu nie jest oznaką braku wiary. Jest drogą do niej. Bóg nie obraża się na nasze pytania. Przeciwnie — często przychodzi właśnie przez nie.

Może warto zacząć od prostej modlitwy: „Panie, nie wiem, po co żyję. Pokaż mi”. A potem rozglądać się uważnie: w ludziach, którzy cię potrzebują, w pięknie świata, w słowach Pisma, w ciszy. Sens rzadko spada z nieba w jednej chwili. Częściej odsłania się krok po kroku, w codziennym życiu przeżywanym z Bogiem.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły