Przejdź do treści

Modlitwa Ojcze Nasz, słowo po słowie

Ojcze nasz to jedyna modlitwa, której Jezus nauczył uczniów słowo w słowo. Odmawiamy ją tak często, że łatwo przestać słyszeć, co mówimy. Spróbujmy zatrzymać się nad każdą prośbą tej modlitwy.

R
Rafał
5 min czytania
74
Zdjęcie: Modlitwa Ojcze Nasz, słowo po słowie

Modlitwa, którą wszyscy znamy na pamięć

Ojcze nasz to prawdopodobnie najczęściej odmawiana modlitwa na świecie. Znają ją katolicy, prawosławni i protestanci. Uczymy się jej jako małe dzieci, odmawiamy na każdej Mszy, przy różańcu, na pogrzebach. I właśnie dlatego łatwo ją „wyklepać”, nie myśląc o słowach.

A przecież to jedyna modlitwa, której Jezus nauczył swoich uczniów, gdy poprosili: „Panie, naucz nas się modlić” (Łk 11,1). Tertulian, jeden z pierwszych pisarzy chrześcijańskich, nazwał ją „streszczeniem całej Ewangelii”. Warto więc przejść przez nią powoli, słowo po słowie.

Ojcze

Pierwsze słowo jest najbardziej rewolucyjne. W Starym Testamencie Bóg jest czasem porównywany do ojca, ale Żydzi rzadko zwracali się do Niego bezpośrednio w ten sposób. Jezus robi to stale, a w Ogrójcu używa aramejskiego słowa „Abba” (Mk 14,36) — tak zwracały się do ojca dzieci, z czułością i zaufaniem.

Jezus zaprasza nas do tej samej relacji. Nie zaczynamy modlitwy od „Wszechmogący Władco Wszechświata”, ale od „Ojcze”. Nie przychodzimy do urzędnika ani sędziego, ale do kogoś, kto nas kocha. Dla osób, które miały trudne relacje z ziemskim ojcem, to słowo bywa bolesne. Ale może też uzdrawiać — Bóg jest Ojcem, jakim żaden ziemski ojciec nie potrafił być w pełni.

Nasz

Nie „mój”, ale „nasz”. Nawet modląc się w samotności, modlimy się jako część rodziny. Nie można szczerze powiedzieć „Ojcze nasz” i jednocześnie gardzić bratem czy siostrą. To słowo przypomina, że Bóg jest Ojcem także tych, których nie lubimy, którzy myślą inaczej, wierzą inaczej, żyją daleko.

Któryś jest w niebie

Niebo nie oznacza tu miejsca gdzieś wysoko nad chmurami. Oznacza inny wymiar — Bożą rzeczywistość, która przewyższa świat. To zdanie równoważy czułość słowa „Ojcze”. Bóg jest bliski, ale nie jest naszym kumplem. Jest jednocześnie Abba i Panem wszechświata.

Święć się imię Twoje

Pierwsza prośba nie dotyczy nas, ale Boga. To ważna lekcja kolejności. Zanim powiemy o swoich potrzebach, chcemy, żeby Bóg był uznany za świętego — w naszym życiu i w świecie. Imię w Biblii oznacza samą osobę. Prosimy więc, żeby ludzie poznali Boga takim, jaki jest naprawdę, i żeby nasze życie Go nie zniekształcało.

Przyjdź królestwo Twoje

Królestwo Boże to rzeczywistość, w której Bóg króluje: gdzie panuje sprawiedliwość, pokój i miłość. Jezus mówił, że ono już się zaczęło, ale jeszcze nie w pełni. Modląc się o jego przyjście, prosimy o dwie rzeczy: żeby Bóg ostatecznie przemienił świat i żeby już teraz Jego królestwo zaczynało się w nas — w naszych domach, pracy, relacjach.

Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi

To jedna z najtrudniejszych próśb. Łatwo ją wypowiedzieć, trudno nią żyć. Sam Jezus modlił się nią w Ogrójcu: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (Łk 22,42) — i wiedział, że oznacza to krzyż.

Prosić o wolę Bożą nie znaczy rezygnować z własnych pragnień. Znaczy ufać, że Bóg wie lepiej, co jest dla nas dobre, nawet gdy tego nie rozumiemy. To prośba o zaufanie silniejsze niż nasze plany.

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj

Dopiero teraz pojawiają się nasze potrzeby. I zaczynają się od chleba — od najbardziej podstawowych rzeczy. Bóg nie gardzi naszymi codziennymi sprawami: pracą, jedzeniem, zdrowiem, rachunkami. Wolno nam o nie prosić.

Zwróć uwagę na dwa słowa: „naszego” i „dzisiaj”. „Naszego” — bo prosimy nie tylko dla siebie, ale także dla tych, którzy nie mają chleba. To zobowiązuje do dzielenia się. „Dzisiaj” — bo prosimy o to, czego potrzebujemy na dziś, a nie o zapasy na całe życie. Przypomina to mannę na pustyni, którą Izraelici mogli zbierać tylko na jeden dzień. Zaufanie żyje dniem dzisiejszym.

Ojcowie Kościoła widzieli w tym chlebie także Eucharystię — chleb, który karmi duszę.

I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom

To jedyna prośba, przy której Jezus dodał komentarz zaraz po nauczeniu modlitwy: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski” (Mt 6,14). Przebaczenie, które otrzymujemy, i przebaczenie, które dajemy, są ze sobą nierozerwalnie związane.

To prośba, która wymaga uczciwości. Kiedy mówimy „jako i my odpuszczamy”, prosimy w gruncie rzeczy: „Przebacz mi tak, jak ja przebaczam innym”. Jeśli w sercu nosimy urazę, ta prośba staje się wyzwaniem. Może warto przy niej zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o konkretnej osobie.

I nie wódź nas na pokuszenie

Ta prośba bywa źle rozumiana, jakby Bóg mógł kusić człowieka do zła. List Jakuba mówi wyraźnie: „Bóg nikogo nie kusi” (Jk 1,13). Sens tej prośby jest raczej taki: „Nie pozwól nam ulec pokusie”, „Nie dopuść, byśmy zostali wystawieni na próbę ponad nasze siły”. Prosimy o siłę i czujność w chwilach, gdy zło wydaje się atrakcyjne.

Ale nas zbaw ode złego

Ostatnia prośba obejmuje wszystko, czego się boimy: zło w świecie, zło w nas samych, a według wielu tłumaczy także Złego — szatana. Kończymy modlitwę prośbą o ochronę i ostateczne wybawienie. Bóg, który jest Ojcem, nie zostawia swoich dzieci na łasce zła.

Jak modlić się Ojcze nasz na nowo

Zwolnij. Spróbuj raz w tygodniu odmówić Ojcze nasz bardzo powoli, z przerwą po każdej prośbie. Zastanów się, co ona znaczy dla ciebie dziś.

Wybierz jedną prośbę na dzień. Na przykład w poniedziałek rozważaj „bądź wola Twoja”, we wtorek „chleba naszego”. Wracaj do niej w ciągu dnia.

Módl się za innych. Przy słowie „nasz” pomyśl o kimś konkretnym. Przy „chleba naszego” — o ludziach głodnych. Przy „odpuść” — o kimś, komu trudno ci przebaczyć.

Święta Teresa z Ávili pisała o zakonnicy, która przez całą godzinę modlitwy odmawiała jedno Ojcze nasz — i doświadczała w tym głębokiego spotkania z Bogiem. Nie trzeba tak długo. Ale warto choć raz odmówić tę modlitwę tak, jakby się ją mówiło po raz pierwszy.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły