Przejdź do treści

Samotność a wiara, jak Bóg przychodzi do samotnych

Można być samotnym w pustym mieszkaniu i w tłumie, w małżeństwie i we wspólnocie. Biblia mówi o samotności więcej, niż się wydaje — od pierwszych stron Księgi Rodzaju po krzyż. Jak Bóg przychodzi do samotnych?

R
Rafał
5 min czytania
37
Zdjęcie: Samotność a wiara, jak Bóg przychodzi do samotnych

Pierwsze „niedobrze” w Biblii

W opowieści o stworzeniu świata powtarza się refren: „A Bóg widział, że były dobre”. Światło, ziemia, rośliny, zwierzęta — wszystko jest dobre. Aż nagle, w drugim rozdziale Księgi Rodzaju, pada pierwsze zdanie o czymś, co nie jest dobre:

„Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam.” (Rdz 2,18)

Zanim w historii pojawił się grzech, cierpienie czy śmierć, Bóg nazwał niedobrą jedną rzecz: samotność. Człowiek został stworzony do relacji. Samotność nie jest więc czymś, czego powinniśmy się wstydzić. Jest bólem, który Bóg zna i traktuje poważnie od samego początku.

Wiele twarzy samotności

Samotność nie zawsze wygląda tak samo. Bywa samotność starszej osoby, do której nikt nie dzwoni od tygodni. Samotność młodego człowieka w wielkim mieście, który ma setki znajomych w internecie i nikogo, komu mógłby powiedzieć, że jest mu źle. Samotność w małżeństwie, w którym dwoje ludzi mija się w kuchni bez słowa. Samotność po rozwodzie, po śmierci współmałżonka, po przeprowadzce.

Jest też samotność, której nie widać z zewnątrz: poczucie, że nikt cię naprawdę nie rozumie, nawet jeśli wokół jest dużo ludzi. Badania pokazują, że coraz więcej osób czuje się samotnych, mimo że nigdy wcześniej nie byliśmy tak „połączeni”.

Psalmista, który był samotny

Księga Psalmów jest pełna modlitw ludzi opuszczonych. W Psalmie 25 czytamy:

„Zwróć się ku mnie i zmiłuj się nade mną, bom samotny i nieszczęśliwy.” (Ps 25,16)

To zdanie jest bardzo szczere. Psalmista nie udaje, że wszystko jest w porządku. Mówi wprost: jestem sam i jest mi źle. I mówi to Bogu. Już samo to jest pierwszym krokiem wyjścia z samotności — bo wypowiedziana przed kimś samotność przestaje być całkowita.

Eliasz pod jałowcem

Prorok Eliasz po wielkim zwycięstwie nad prorokami Baala musiał uciekać przed królową Izebel. Poszedł na pustynię, usiadł pod jałowcem i prosił o śmierć. Mówił: „Pozostałem tylko ja sam” (1 Krl 19,10). Był przekonany, że jest jedynym wiernym człowiekiem w całym Izraelu.

Bóg nie zaczął od kazania. Najpierw posłał anioła, który przyniósł mu chleb i wodę i pozwolił mu spać. Dopiero później, na górze Horeb, Bóg przyszedł do niego w łagodnym powiewie. A na koniec powiedział mu coś, co zmieniło perspektywę: w Izraelu jest jeszcze siedem tysięcy ludzi, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. Eliasz nie był sam. Tylko tak czuł.

Ta historia uczy dwóch rzeczy. Po pierwsze — samotność potrafi zniekształcić obraz rzeczywistości. Po drugie — Bóg troszczy się najpierw o podstawowe potrzeby: odpoczynek, jedzenie, sen. Duchowość nie zastępuje troski o ciało.

Jezus wie, czym jest samotność

Chrześcijaństwo mówi coś niezwykłego: Bóg nie tylko widzi naszą samotność z daleka. Sam jej doświadczył. Jezus był odrzucony przez swoje miasto, niezrozumiany przez rodzinę, opuszczony przez uczniów w chwili aresztowania. W Ogrójcu prosił trzech najbliższych przyjaciół, żeby czuwali z Nim — a oni zasnęli.

Na krzyżu wołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mk 15,34). To jest krzyk najgłębszej samotności, jaką można sobie wyobrazić. Jezus wszedł w nią dobrowolnie, żeby żaden człowiek nie był w niej już sam. Gdziekolwiek jesteś w swojej samotności, On już tam był.

Obietnica obecności

W Liście do Hebrajczyków znajduje się zdanie, które warto zapamiętać:

„Nie opuszczę cię ani nie pozostawię.” (Hbr 13,5)

Ta obietnica nie oznacza, że nigdy nie poczujemy się samotni. Uczucie samotności może przychodzić nawet u ludzi głębokiej wiary. Oznacza natomiast, że obiektywnie nigdy nie jesteśmy sami. Bóg jest obecny także wtedy, gdy Go nie czujemy — tak jak słońce świeci za chmurami.

Samotność a samotność wybrana

Warto odróżnić samotność, która boli, od samotności, którą się wybiera. Jezus często odchodził w miejsca pustynne, żeby się modlić. Wielu świętych szukało samotności, by spotkać Boga. Chwile ciszy i bycia sam na sam ze sobą są potrzebne każdemu.

Bywa, że samotność, która na początku jest bolesna, może się stopniowo przemieniać w samotność, która staje się miejscem spotkania. Pusty wieczór, który wydaje się nie do zniesienia, może stać się czasem modlitwy, czytania, rozmowy z Bogiem. To nie zawsze się udaje i nie trzeba się zmuszać. Ale jest to możliwe.

Co możesz zrobić, gdy czujesz się samotny

Powiedz o tym Bogu. Jak psalmista: „jestem samotny i nieszczęśliwy”. Bez upiększania.

Zrób jeden mały krok w stronę ludzi. Zadzwoń do kogoś, z kim dawno nie rozmawiałeś. Napisz wiadomość. Zostań po Mszy na chwilę rozmowy. Wiele parafii ma wspólnoty, grupy modlitewne, koła seniorów czy spotkania dla młodych — warto zapytać.

Pomóż komuś innemu. Paradoksalnie jednym z najlepszych lekarstw na samotność jest zauważenie samotności innych. Odwiedziny u starszego sąsiada, wolontariat, pomoc w parafii. Kiedy dajemy siebie, przestajemy być sami.

Zadbaj o siebie. Jak Eliasz — sen, jedzenie, spacer. Samotność wyczerpuje.

Szukaj pomocy, gdy jest bardzo źle. Jeśli samotność przeradza się w poczucie beznadziei albo myśli, że lepiej byłoby nie żyć, nie zostawaj z tym sam. Zadzwoń do kogoś bliskiego albo pod bezpłatny numer Telefonu Zaufania dla Dorosłych 116 123. W sytuacji zagrożenia życia — pod 112.

Bóg, który przychodzi

Samotność jest jednym z najtrudniejszych ludzkich doświadczeń. Ale Biblia pokazuje Boga, który nie zostawia samotnych samym sobie. Szuka zagubionej owcy. Wychodzi naprzeciw synowi, który wraca. Siada przy studni z kobietą, której wszyscy unikali. Przynosi chleb Eliaszowi pod jałowcem.

Jeśli dziś czujesz się sam, to zdanie z Księgi Rodzaju jest też dla ciebie: „Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam”. Bóg też tak uważa. I już jest w drodze do ciebie.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły