Różaniec, modlitwa, która niesie pokój
Różaniec bywa nazywany modlitwą babć, a jednocześnie Jan Paweł II nazwał go swoją ulubioną modlitwą. Skąd się wziął, jak go odmawiać i…
Do konfesjonału wielu ludzi idzie z ociąganiem, a wychodzi z ulgą. Czym jest spowiedź, skąd się wzięła, jak się do niej przygotować i co zrobić, jeśli nie byłeś u spowiedzi od lat i boisz się wrócić?
Mało który sakrament budzi tyle obaw co spowiedź. Wstyd przed wypowiedzeniem grzechów na głos. Lęk przed reakcją księdza. Obawa, że się zapomni formułek. Czasem złe wspomnienia z dzieciństwa albo z nieprzyjemnej spowiedzi sprzed lat. Wielu ludzi odkłada spowiedź miesiącami, a nawet latami.
A jednak ci, którzy się odważą, bardzo często mówią to samo: wyszedłem lżejszy, jakby ktoś zdjął mi z pleców ciężki plecak. Spowiedź jest sakramentem, którego się boimy, ale którego bardzo potrzebujemy.
Wieczorem w dniu zmartwychwstania Jezus przyszedł do uczniów zamkniętych w Wieczerniku. Pokazał im rany, dał pokój, a potem powiedział:
„Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.” (J 20,22-23)
Kościół rozumie te słowa jako ustanowienie sakramentu pokuty i pojednania. Pierwszym darem, jaki Zmartwychwstały daje Kościołowi, jest moc przebaczania grzechów. Nie jest przypadkiem, że dzieje się to tak wcześnie. Przebaczenie jest sercem Ewangelii.
Forma spowiedzi zmieniała się na przestrzeni wieków. W pierwszych stuleciach istniała publiczna pokuta za najcięższe grzechy, odprawiana zwykle raz w życiu. Z czasem, głównie dzięki mnichom irlandzkim, rozpowszechniła się spowiedź indywidualna i powtarzalna, jaką znamy dziś.
To chyba najczęstsze pytanie: „Dlaczego nie mogę wyznać grzechów bezpośrednio Bogu?”. Oczywiście możesz i powinieneś przepraszać Boga w modlitwie każdego dnia. Ale spowiedź daje coś, czego sami sobie nie możemy dać.
Pewność przebaczenia. W spowiedzi słyszymy na głos słowa: „I ja odpuszczam tobie grzechy”. Nie musimy się zastanawiać, czy Bóg nam przebaczył. Usłyszeliśmy to.
Wypowiedzenie prawdy. Coś się zmienia, gdy grzech zostaje nazwany na głos przed drugim człowiekiem. Przestaje być ukrytym ciężarem. Psychologowie także dostrzegają uzdrawiającą moc wypowiedzenia tego, co nas dręczy.
Pojednanie ze wspólnotą. Grzech nigdy nie jest sprawą wyłącznie prywatną — rani też innych i Kościół. Kapłan reprezentuje zarówno Boga, jak i wspólnotę.
Tajemnica. Ksiądz jest bezwzględnie zobowiązany do zachowania tajemnicy spowiedzi. Nie może nikomu wyjawić tego, co usłyszał, nawet pod groźbą śmierci. Kościół zna przypadki kapłanów, którzy oddali życie, by jej nie złamać, jak święty Jan Nepomucen według tradycji.
Katechizm, którego uczyliśmy się w dzieciństwie, wymienia pięć warunków sakramentu pokuty. Warto je sobie przypomnieć, bo każdy ma głęboki sens:
Znajdź chwilę ciszy. Przed spowiedzią usiądź w kościele albo w domu i poproś Ducha Świętego o światło.
Zrób rachunek sumienia. Możesz skorzystać z gotowych pytań (wiele jest dostępnych w modlitewnikach i internecie) albo przejść przez Dziesięć Przykazań. Nie chodzi o szukanie grzechów na siłę, ale o uczciwość. Zapytaj siebie: gdzie zabrakło mi miłości wobec Boga, ludzi, siebie samego?
Zapisz, jeśli potrzebujesz. Nie ma nic złego w tym, żeby wejść do konfesjonału z kartką. Wiele osób tak robi, zwłaszcza po długiej przerwie.
Nie skupiaj się na formułkach. Jeśli zapomnisz, co się mówi, powiedz po prostu księdzu, że nie pamiętasz. Kapłan pomoże.
Zwykle wygląda to tak: przyklękasz, czynisz znak krzyża i mówisz pozdrowienie, np. „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Mówisz, kiedy byłeś ostatnio u spowiedzi, i wyznajesz grzechy. Na końcu mówisz: „Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję”. Ksiądz może udzielić krótkiej rady, zadaje pokutę i udziela rozgrzeszenia. Odpowiadasz „Amen”.
To sytuacja wielu ludzi. Może po bierzmowaniu przestałeś chodzić do Kościoła, może coś się wydarzyło, może po prostu życie poszło w inną stronę. I teraz coś cię ciągnie z powrotem, ale wstyd jest ogromny.
Kilka rad:
Powiedz to na początku. „Nie byłem u spowiedzi od piętnastu lat i nie bardzo wiem, jak to zrobić”. Kapłani słyszą to bardzo często i zwykle reagują z radością, nie z wyrzutem.
Poszukaj dobrego momentu. Zamiast spowiedzi w przedświątecznej kolejce, gdy ksiądz ma mało czasu, umów się na indywidualną rozmowę albo idź w zwykły dzień tygodnia. Wiele kościołów ma stałe dyżury spowiedników.
Pamiętaj o synu marnotrawnym. Ojciec wybiegł mu naprzeciw, zanim syn zdążył wypowiedzieć przeprosiny. Tak Bóg czeka na ciebie.
Najważniejsze, co warto zapamiętać: spowiedź nie jest sądem, w którym czeka nas wyrok. Jest spotkaniem z miłosierdziem. Papież Franciszek mawiał, że konfesjonał nie powinien być salą tortur, ale miejscem miłosierdzia Pana.
W spowiedzi nie chodzi o to, żebyśmy się upokorzyli. Chodzi o to, żebyśmy usłyszeli prawdę o sobie, która jest silniejsza niż wszystkie nasze grzechy: jesteś kochany i możesz zacząć od nowa.
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.
Różaniec bywa nazywany modlitwą babć, a jednocześnie Jan Paweł II nazwał go swoją ulubioną modlitwą. Skąd się wziął, jak go odmawiać i…
Chcesz się modlić, ale nie wiesz, od czego zacząć, a słowa wydają się sztuczne? Nie jesteś sam. Oto kilka prostych, sprawdzonych przez…
Koronkę do Bożego Miłosierdzia odmawiają dziś ludzie na całym świecie, często o godzinie piętnastej. Skąd pochodzi ta modlitwa, jak ją…