Przejdź do treści

Wspólnota Kościoła, po co nam inni wierzący

Wielu ludzi mówi: „Wierzę w Boga, ale Kościół nie jest mi do niczego potrzebny”. Tymczasem od samego początku chrześcijaństwo było wiarą przeżywaną wspólnie. Po co nam inni wierzący i jak znaleźć swoje miejsce we wspólnocie?

R
Rafał
5 min czytania
209
Zdjęcie: Wspólnota Kościoła, po co nam inni wierzący

„Wierzę, ale po swojemu”

To zdanie słychać coraz częściej: „Wierzę w Boga, ale nie potrzebuję do tego Kościoła”. Czasem stoi za nim rozczarowanie — skandale, zgorszenia, nudne kazania, poczucie bycia ocenianym. Czasem przekonanie, że wiara to sprawa prywatna, między mną a Bogiem. Czasem po prostu brak czasu i chęci.

Rozczarowania często są zrozumiałe, a rany zadane przez ludzi Kościoła bywają głębokie i prawdziwe. Ale warto zapytać: czy chrześcijaństwo w ogóle jest możliwe w pojedynkę?

Wspólnota od pierwszego dnia

Od samego początku wiara chrześcijańska była przeżywana wspólnie. Jezus nie przyszedł, żeby zebrać zbiór pojedynczych wyznawców. Powołał Dwunastu, żeby byli z Nim i ze sobą nawzajem. Wysyłał uczniów „po dwóch”. Ostatnią Wieczerzę spożył we wspólnocie.

Po zesłaniu Ducha Świętego pierwsi chrześcijanie w Jerozolimie tworzyli wspólnotę, którą Dzieje Apostolskie opisują tak:

„Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach.” (Dz 2,42)

Cztery filary: nauka, wspólnota, Eucharystia i modlitwa. Żaden z nich nie był przeżywany w samotności.

Gdzie dwóch albo trzech

Jezus złożył obietnicę, która dotyczy właśnie wspólnoty:

„Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich.” (Mt 18,20)

To ważne. Chrystus jest obecny w modlitwie osobistej, ale w szczególny sposób obiecał być obecny tam, gdzie ludzie gromadzą się razem. Wspólnota nie jest dodatkiem do wiary, który można sobie odpuścić. Jest jednym z miejsc, w których spotykamy Boga.

Jedno ciało, wiele członków

Święty Paweł porównał Kościół do ciała:

„Podobnie jak jedno jest ciało, choć ma wiele członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem.” (1 Kor 12,12)

W ciele każdy członek ma swoją funkcję. Oko nie może powiedzieć ręce: „Nie potrzebuję cię”. Ręka oderwana od ciała nie może żyć. Podobnie chrześcijanin oderwany od wspólnoty powoli traci siły.

Paweł dodaje coś pięknego: „Tak więc gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki, a gdy jednemu członkowi okazywana jest cześć, współweselą się wszystkie członki” (1 Kor 12,26). Wspólnota dzieli radości i smutki.

Po co nam inni wierzący?

Żeby nas wspierali, gdy jest trudno. Są w życiu chwile, gdy nie mamy siły się modlić, gdy wiara słabnie, gdy cierpienie nas przygniata. Wtedy wspólnota może nas nieść. Modlitwa innych, ich obecność, czasem po prostu zupa przyniesiona do domu — to wszystko jest wiarą w działaniu.

Żeby nas korygowali. Wiara przeżywana tylko w samotności łatwo staje się wiarą „szytą na miarę”, w której wierzymy tylko w to, co nam pasuje. Wspólnota, nauczanie Kościoła i inni ludzie pomagają nam nie zbłądzić.

Żebyśmy mieli komu służyć. Ewangelia to nie tylko to, co dostajemy, ale też to, co dajemy. We wspólnocie możemy wykorzystać swoje talenty dla innych.

Żeby uczyć się miłości. Paradoksalnie wspólnota jest najlepszą szkołą miłości właśnie dlatego, że nie składa się z ludzi, których sami sobie wybraliśmy. Są w niej ludzie, których nie lubimy, którzy nas irytują, którzy myślą inaczej. Łatwo kochać ludzkość w teorii. Trudniej kochać pana, który w kościele zawsze śpiewa za głośno.

Kościół nie jest dla doskonałych

Wiele osób odchodzi od Kościoła, bo zawiodło się na ludziach. To doświadczenie jest prawdziwe i bolesne. Ale warto pamiętać, że Kościół nigdy nie był wspólnotą ludzi doskonałych. Już wśród Dwunastu był Judasz, który zdradził, i Piotr, który się zaparł. Wspólnota w Koryncie była pełna kłótni. Listy Pawła są w dużej mierze odpowiedzią na problemy w Kościele.

Papież Franciszek porównywał Kościół do szpitala polowego — miejsca, gdzie przychodzą ranni, żeby się leczyć. Nikt nie oczekuje, że w szpitalu będą sami zdrowi ludzie. Kościół jest dla grzeszników, bo wszyscy nimi jesteśmy.

Nie znaczy to, że trzeba milczeć wobec zła w Kościele. Krzywdy trzeba nazywać, ofiarom trzeba pomagać, a sprawców rozliczać. Ale można jednocześnie krytykować grzechy ludzi Kościoła i pozostać we wspólnocie, która jest większa niż te grzechy.

Jak znaleźć swoje miejsce?

Dla wielu ludzi parafia to miejsce, gdzie przychodzi się w niedzielę na godzinę, a potem wraca do domu. Nikogo się nie zna i nikt nie zna nas. Tymczasem w większości parafii istnieje znacznie więcej możliwości.

Grupy modlitewne i wspólnoty. Krąg biblijny, Odnowa w Duchu Świętym, Domowy Kościół dla małżeństw, wspólnoty neokatechumenalne, oazy dla młodzieży, Żywy Różaniec. Każdy może znaleźć coś dla siebie.

Wolontariat. Parafialny zespół Caritas, pomoc przy organizacji wydarzeń, odwiedzanie chorych.

Chór, schola, posługa liturgiczna. Dla tych, którzy chcą zaangażować się w liturgię.

Rozmowa po Mszy. Czasem najprostszym krokiem jest zostać kilka minut po Mszy i porozmawiać z kimś. Albo podejść do księdza i zapytać, co dzieje się w parafii.

Jeśli w twojej parafii nie ma niczego dla ciebie, poszukaj w innej. Kościół jest większy niż jedna parafia.

Razem do nieba

Jest stare powiedzenie, że do nieba nie idzie się samemu. Idzie się razem — z rodziną, przyjaciółmi, wspólnotą. Święci to nie samotni bohaterowie, ale ludzie, którzy pociągali za sobą innych.

Może warto dziś zrobić jeden mały krok w stronę wspólnoty. Nie trzeba od razu angażować się we wszystko. Wystarczy zacząć od jednej rozmowy, jednego spotkania, jednego „dzień dobry” w kościele. Bo wiara, którą się dzieli, rośnie. A wiara przeżywana w samotności powoli gaśnie jak węgiel wyjęty z ogniska.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły