Przejdź do treści

„A jeśli zginę, to zginę”. Odwaga Estery, która bała się i poszła

Estera nie przestała się bać, zanim weszła do króla bez wezwania. Jej odwaga narodziła się właśnie w strachu, nie po jego zniknięciu.

R
Rafał
4 min czytania
0
Zdjęcie: „A jeśli zginę, to zginę”. Odwaga Estery, która bała się i poszła

Strach, który nie zniknął

Jest w Biblii zdanie, które brzmi jak westchnienie człowieka, który już nie ma siły udawać, że się nie boi. Estera, królowa perska, żydowska sierota wychowana przez stryja Mardocheusza, stoi przed decyzją, która może kosztować ją życie. Ma wejść do króla Aswerusa bez wezwania – a prawo mówi jasno: kto to zrobi bez wyraźnego zaproszenia, ginie, chyba że król wyciągnie złote berło. Estera nie wie, czy berło zostanie wyciągnięte. Mówi do Mardocheusza:

"Pójdę do króla wbrew prawu, a jeśli zginę, to zginę" (Est 4,16)

To nie jest zdanie bohaterki, która nie zna strachu. To zdanie kobiety, która boi się bardzo konkretnie i bardzo racjonalnie – i mimo to postanawia zrobić krok, którego konsekwencji nie kontroluje.

Dlaczego to ważne, że się bała

Często czytamy historie biblijnych bohaterów tak, jakby odwaga była u nich stanem naturalnym, czymś, co mieli w sobie od urodzenia, jakby brak lęku był warunkiem działania. To fałszywy obraz, który odbiera nam nadzieję, bo większość z nas lęku się nie pozbywa. Boimy się rozmowy, która może zniszczyć relację. Boimy się decyzji, która zmieni całe życie. Boimy się powiedzieć prawdę, bo nie wiemy, czy ktoś wyciągnie w naszą stronę „złote berło” zrozumienia, czy odwróci się plecami.

Estera nie czekała, aż strach minie. Nie miała gwarancji bezpieczeństwa, nie miała znaku z nieba, nie miała nawet obietnicy, że Bóg na pewno ją ocali – w całej Księdze Estery imię Boga nie pada ani razu wprost, co samo w sobie jest poruszające. To historia o działaniu w ciemności, bez wyraźnego potwierdzenia, że wszystko się ułoży.

Trzy dni posiłku przed decyzją

Zanim Estera wypowiedziała te słowa, prosiła Mardocheusza, by zgromadził wszystkich Żydów w Suzie i pościł razem z nią przez trzy dni, nie jedząc ani nie pijąc. Dopiero po tym poście podjęła decyzję. To ważny szczegół, bo pokazuje, że jej odwaga nie była impulsem, nagłym przypływem determinacji. Była wynikiem czasu spędzonego w napięciu, w modlitwie, w towarzystwie innych, którzy nie zostawili jej samej z tym ciężarem.

Warto się nad tym zatrzymać, bo czasem myślimy, że odwaga powinna przyjść od razu, że jeśli się wahamy, znaczy to, że nam jej brakuje. Estera się wahała. Potrzebowała trzech dni ciszy i wspólnoty, zanim powiedziała zdanie, które zmieniło bieg historii jej narodu. Odwaga, która dojrzewa powoli, nie jest gorsza od tej spontanicznej – często jest trwalsza.

Co robić ze strachem, którego nie da się usunąć

Mardocheusz powiedział jej wcześniej coś, co brzmi niemal jak wyzwanie: "Kto wie, czy nie dlatego osiągnęłaś godność królewską, aby w tym właśnie czasie przyjść z pomocą?" (Est 4,14). To pytanie nie usuwa lęku. Nie daje gwarancji. Otwiera tylko inną perspektywę – że może strach nie jest ostatnim słowem w tej sprawie, że może jest coś większego niż bezpieczeństwo jednej osoby.

Estera nie odpowiada słowami pewności. Odpowiada zdaniem, które zawiera w sobie akceptację najgorszego scenariusza. "A jeśli zginę, to zginę" to nie deklaracja odwagi bez lęku, to deklaracja gotowości do działania pomimo świadomości, że lęk może się spełnić. To różnica, która zmienia całe rozumienie tego, czym jest wiara w działaniu.

My też rzadko dostajemy gwarancje, zanim zrobimy coś trudnego. Osoba, która decyduje się powiedzieć bliskiemu prawdę o uzależnieniu, nie wie, czy to go uratuje. Rodzic, który stawia dziecku granicę, nie wie, czy dziecko go zrozumie. Ktoś, kto przeprasza pierwszy po latach milczenia, nie wie, czy druga strona przyjmie te słowa. Odwaga w tych sytuacjach nie polega na tym, że przestajemy się bać skutków. Polega na tym, że robimy krok, mimo że skutki pozostają nieznane.

Odwaga, która nie jest samotna

Warto zauważyć jeszcze jedno – Estera nie działała w pojedynkę. Poprosiła o post i modlitwę całej społeczności. Jej odwaga nie wyrosła z silnej osobowości, która nie potrzebuje nikogo. Wyrosła z poczucia, że ktoś inny trzyma ją w tym momencie, nawet jeśli nie może zdjąć z niej ryzyka.

To może być pocieszające dla każdego, kto stoi dziś przed swoim „wejściem bez wezwania” – przed rozmową, decyzją, krokiem, którego konsekwencji nie zna. Nie trzeba robić tego sam. Można poprosić kogoś, by trwał obok w modlitwie, nawet jeśli nie może zrobić tego za nas.

Berło, które zostało wyciągnięte

Królem wyciągnął złote berło. Estera nie zginęła. Ale w momencie, gdy wypowiadała te słowa, nie wiedziała tego. Szła z pełną świadomością ryzyka, nie z pewnością ocalenia. I właśnie dlatego jej historia nie jest bajką o tym, że odwaga zawsze kończy się dobrze. Jest świadectwem, że czasem trzeba zrobić krok, zanim zobaczymy, czy berło zostanie wyciągnięte.

To zaproszenie, by nie czekać, aż strach zniknie, zanim zrobimy to, co słuszne. Może nigdy nie zniknie całkowicie. Może trzeba będzie iść dalej właśnie z nim, trzymając go za rękę jak niechcianego towarzysza podróży, który i tak nie zostanie w domu. Estera pokazuje, że to wystarczy. Nie trzeba czekać na brak lęku. Trzeba zrobić krok, mając go przy sobie.

Udostępnij:

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturalną i budującą dyskusję.

Podobne artykuły