Bóg jest miłością, co naprawdę oznacza 1 J 4,8
Trzy słowa z Pierwszego Listu świętego Jana są chyba najczęściej cytowanym zdaniem Biblii. Co naprawdę znaczy, że Bóg jest miłością — i…
Osiem zdań, które otwierają Kazanie na Górze, odwracają do góry nogami to, co świat uważa za szczęście. Kim są ubodzy w duchu, cisi i ci, którzy się smucą — i co te słowa znaczą dla nas dzisiaj?
Kazanie na Górze zaczyna się od słowa „błogosławieni”. W języku greckim stoi tam makarioi — szczęśliwi, godni pozazdroszczenia. Jezus siada na zboczu góry nad Jeziorem Galilejskim i zaczyna od opisu ludzi, którzy są naprawdę szczęśliwi.
Problem polega na tym, że to zupełnie nie są ludzie, których my nazwalibyśmy szczęśliwymi:
„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.” (Mt 5,3-10)
Świat mówi: szczęśliwi są bogaci, silni, podziwiani, ci, którym się udało. Jezus mówi: szczęśliwi są ubodzy, płaczący, łagodni, głodni sprawiedliwości. To nie jest moralizatorski dodatek do Ewangelii. To jej fundament.
Pierwsze błogosławieństwo jest kluczem do wszystkich pozostałych. „Ubogi w duchu” to nie ktoś mało inteligentny ani nieśmiały. To człowiek, który wie, że sam sobie nie wystarczy. Nie udaje samowystarczalności. Ma puste ręce — i właśnie dlatego może coś do nich dostać.
Najtrudniej jest dać prezent komuś, kto „ma wszystko”. Najtrudniej pomóc komuś, kto twierdzi, że niczego nie potrzebuje. Pierwsze błogosławieństwo mówi o otwartości. Królestwo Boże nie jest nagrodą dla tych, którzy sobie poradzili, ale darem dla tych, którzy przestali udawać, że sobie radzą.
To chyba najbardziej zaskakujące zdanie. Jak smutek może być szczęściem? Jezus nie mówi, że smutek jest dobry sam w sobie. Mówi, że ci, którzy się smucą, będą pocieszeni. Ich szczęście polega na tym, że ich łzy nie zostaną zlekceważone.
Smucić się można z wielu powodów: z powodu straty, krzywdy, własnych grzechów, cierpienia świata. Człowiek, który potrafi się smucić, nie jest obojętny. Ma serce, które czuje. Błogosławieństwo mówi mu: twój ból widzi Bóg i nie zostawi cię w nim samego.
„Cichy” w Biblii to nie ktoś słaby czy zastraszony. Mojżesz jest nazwany najcichszym z ludzi, a przecież stanął przed faraonem. Cichość to siła pod kontrolą — zdolność do niereagowania przemocą na przemoc, do zachowania spokoju, gdy inni krzyczą.
W świecie, w którym wygrywa najgłośniejszy, a internetowe dyskusje przypominają pole bitwy, cichość jest prawdziwie rewolucyjna. Jezus obiecuje cichym ziemię — nie jako łup zdobyty siłą, ale jako dziedzictwo, które się otrzymuje.
Te dwa błogosławieństwa stoją obok siebie nie przypadkiem. Pragnienie sprawiedliwości bez miłosierdzia łatwo zamienia się w bezwzględność. Miłosierdzie bez pragnienia sprawiedliwości — w obojętność wobec krzywdy.
Głód sprawiedliwości to niezgoda na zło: na wyzysk, kłamstwo, krzywdę słabszych. To niepokój, który nie pozwala przejść obojętnie obok niesprawiedliwości. Miłosierdzie natomiast to zdolność do widzenia w winnym człowieka, nie tylko jego winy. Jezus obiecuje, że miłosierni sami dostąpią miłosierdzia — a każdy z nas będzie go kiedyś potrzebował.
Czyste serce w języku Biblii to serce niepodzielone — takie, które nie ma ukrytych intencji i nie gra na dwa fronty. To człowiek, którego słowa i czyny wynikają z tego samego źródła. Obietnica jest ogromna: oni Boga oglądać będą.
Można to rozumieć jako obietnicę wieczności, ale także jako coś, co zaczyna się już teraz. Kto ma czyste serce, zaczyna dostrzegać Boga w rzeczach zwyczajnych: w drugim człowieku, w przyrodzie, w wydarzeniach dnia. Zanieczyszczone spojrzenie widzi wszędzie interes, rywalizację i podejrzenie. Czyste spojrzenie widzi dobro.
Jezus nie mówi „błogosławieni spokojni”, ale „wprowadzający pokój”. To różnica między kimś, kto unika konfliktów, a kimś, kto je rozwiązuje. Wprowadzanie pokoju to praca — często niewdzięczna. Wymaga odwagi, żeby powiedzieć prawdę, i pokory, żeby wysłuchać drugiej strony.
Może to być pojednanie w rodzinie, rozmowa z kolegą, z którym od miesięcy się nie odzywamy, albo powstrzymanie się od podsycania plotek. Tacy ludzie, mówi Jezus, będą nazwani synami Bożymi — bo robią to, co robi sam Bóg.
Ostatnie błogosławieństwo przypomina, że życie według poprzednich siedmiu nie zawsze spotka się z uznaniem. Kto staje po stronie prawdy, czasem płaci za to cenę: wyśmianiem, utratą korzyści, a w niektórych miejscach świata — wolnością czy życiem.
Błogosławieństwa nie są listą warunków, które trzeba spełnić, żeby zasłużyć na niebo. Są portretem — najpierw samego Jezusa, który był ubogi, cichy, miłosierny, płakał i został prześladowany. A potem portretem człowieka, który za Nim idzie.
Można zacząć od jednego. Wybierz dziś błogosławieństwo, które najbardziej cię porusza albo najbardziej uwiera, i zastanów się, jak mogłoby wyglądać w twoim zwyczajnym dniu. Może to będzie powstrzymanie się od ostrej odpowiedzi. Może telefon do kogoś, z kim jesteś skłócony. Może przyznanie przed Bogiem, że czegoś potrzebujesz.
Szczęście według Jezusa nie przychodzi wtedy, gdy wszystko się układa. Przychodzi wtedy, gdy nasze serce zaczyna przypominać Jego serce.
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.
Trzy słowa z Pierwszego Listu świętego Jana są chyba najczęściej cytowanym zdaniem Biblii. Co naprawdę znaczy, że Bóg jest miłością — i…
Przypowieść o synu marnotrawnym nazywana bywa Ewangelią w Ewangelii. Jej prawdziwym bohaterem nie jest jednak syn, lecz ojciec, który…
Dziesięć przykazań kojarzy się z listą zakazów. Tymczasem Dekalog zaczyna się od przypomnienia o wolności: „Jam jest Pan, twój Bóg, który…