Gdy boli: O sensie cierpienia w świetle wiary

Za każdym pytaniem o sens cierpienia stoi ludzkie serce, które rzeczywiście boli. To nie pytanie abstrakcyjne — to czasem wołanie w nocy, szept pełen rozpaczliwej nadziei, że ktoś nas słyszy.

Wielu z nas doświadcza tego. Choroba bliskiej osoby. Utrata pracy. Rozpada się rodzina. Czujesz się samotny, choć jesteś otoczony ludźmi. I wtedy przychodzi to pytanie: po co to wszystko? Gdzie w tym jest Bóg?

Bóg nie jest daleko

Chrześcijańska odpowiedź na cierpienie nie polega na tym, że Bóg je wyjaśnia z oddali, jak nauczyciel na wykładzie. Bóg przychodzi bliżej — przychodzi w naszą rzeczywistość, taką jaką jest.

"Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy. On nas pociesza w każdym naszym ucisku" (2 Kor 1, 3-4)

Zauważ te słowa: "w każdym naszym ucisku". Nie oprócz ucisku, nie zamiast ucisku — ale w ucisku. To oznacza, że Bóg nie czeka, aż się pozbędziemy bólu, żeby nas pocieszyć. Przychodzi do nas w środek trudności.

Cierpienie nie jest karą

Jedna z pierwszych rzeczy, którą powinniśmy zrozumieć: cierpienie nie jest punkcją Boga za nasze błędy. Jezus wyjaśnił to jasno, kiedy zobaczył ślepego od urodzenia:

"Jezus odrzekł: Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice" (J 9, 3)

Cierpienie po prostu jest — jest częścią naszego świata, który został dotkięty grzechem, ale które Bóg nie zostawia nam samych z tym do przebycia. Choroba, strata, niepewność — to nie wyroki. To trudne warunki, w których możemy doświadczyć Bożej bliskości w zupełnie nowy sposób.

Znaczenie, które się rodzi

Często pytamy: "jaki sens ma to cierpienie?". To trudne pytanie. Ale czasem pojawia się inne pytanie, głębsze: "co ja mogę zrobić z tym cierpieniem?

Historia Kościoła zna wiele świadków, którzy odkryli, że cierpienie, gdy jest zaoferowane Bogu, staje się darem. Święty Paweł pisał:

"Teraz się raduję w cierpieniach ponoszonych za was i dopełniam w moim ciele tego, czego brakuje w uciemiężeniach Chrystusa" (Kol 1, 24)

To nie znaczy, że cierpienie jest dobre samo w sobie. Ale w ręku wiary, gdy zdecydujemy się je znieść z nadzieją i wybrać miłość mimo bólu — wtedy ono się zmienia. Staje się narzędziem łaski.

Droga przechodzi przez Getsemani

Jak miał cierpić bez bólu Jezus, który w Getsemani modlił się w pocie krwi? Nawet Syn Boży nie minął tego doświadczenia. Ale przeszedł przez nie — do zmartwychwstania.

To jest rdzeniem naszej wiary: nie obietnica, że będzie łatwo, ale obietnica, że razem przejdziemy przez wszystko. A po drugiej stronie czeka światło.

Mały pierwszy krok

Jeśli teraz jesteś w bólu, nie musisz mieć odpowiedzi na wszystkie pytania. Wystarczy jeden mały krok: pozwól sobie na szept modlitwy. "Panie, jestem tutaj. Boli. Ale ty wiesz. Proszę, zostań ze mną".

Pierre Teilhard de Chardin, jezuita, który przeszedł przez wielkie cierpienie, napisał: "Nauczyłem się, że siła mojej wiary polega nie na tym, że rozumiem plan Boga, ale na tym, że ufam Jego miłości."

To wystarczy. Nie rozumienie — ufność. Nie odpowiedzi na wszystkie pytania — ale pewność, że nie jesteś sam.

Nadzieję dla każdego dnia

Cierpienie nie ma ostatniego słowa. Ostatnie słowo należy do miłości, która przeszła przez śmierć i zmartwychwstała. W każdym dniu trudności możesz sobie to przypomnieć — nie jako abstrakcyjną ideę, ale jako realną obecność.

Bóg nie obiecał, że nie będziesz cierpieć. Obiecał, że będzie z tobą.

I ta obietnica wystarczy.