Jezus i Samarytanka — rozmowa, która przekracza granice

Wszystkie granice przekroczone naraz

Był żydem — ona Samarytanką. Był mężczyzną — ona kobietą. Był rabbi — ona miała burzliwą historię. Było południe — o tej porze do studni chodziły kobiety wykluczone, które unikały rannych godzin, kiedy przychodzili inni.

Jezus przekroczył w tej jednej scenie wszystkie ówczesne bariery społeczne. I zaczął od słabości: „Daj mi pić".

Woda, która gasi pragnienie na zawsze

Rozmowa zaczyna się od wody, a dochodzi do rzeczy ostatecznych. Jezus mówi o „wodzie żywej" — takiej, po której człowiek już nigdy nie będzie pragnął. Kobieta rozumie dosłownie, prosi o tę wodę, żeby nie musieć chodzić do studni.

Ale Jezus mówi o czymś głębszym: o tym pragnieniu, którego żaden człowiek, żaden związek, żadna rzecz nie jest w stanie zaspokoić. Pragnieniu Boga.

„Kto jednak napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki." — J 4,14

„Miałaś pięciu mężów"

Jezus nie potępia. Nie wylicza grzechów z satysfakcją. Mówi prawdę — ale z miłością. I właśnie ta prawda wyzwala kobietę. Po raz pierwszy ktoś widzi ją całą i nie odwraca wzroku.

Ona staje się pierwszą misjonarką w Ewangelii Jana. Biegnie do miasta i mówi: „Chodźcie, zobaczcie człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam". Jej wstyd stał się świadectwem.

Dla kogo jest ta historia

Dla każdego, kto czuje się zbyt grzeszny, zbyt skomplikowany, zbyt daleko, żeby do Jezusa podejść. Samarytanka nie czyniła pokutnych gestów. Po prostu stanęła przy studni — i to wystarczyło, żeby Jezus do niej przemówił.