Miłość, która nie szuka swego, 1 Kor 13 w codziennym życiu
Hymn o miłości ze świętego Pawła czyta się na ślubach, ale nie został napisany dla zakochanych. Powstał dla skłóconej wspólnoty w Koryncie. Jak wygląda miłość cierpliwa i nieszukająca swego w zwyczajny wtorek?
Hymn napisany dla skłóconych
Trzynasty rozdział Pierwszego Listu do Koryntian to jeden z najsłynniejszych tekstów w historii literatury. Czyta się go na ślubach, recytuje na akademiach, cytuje na kartkach z życzeniami. Słowa „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest” zna niemal każdy.
Rzadziej pamiętamy, do kogo Paweł je napisał. Wspólnota w Koryncie była podzielona na stronnictwa, które kłóciły się, kto ma lepszego nauczyciela. Bogaci jedli na wspólnych spotkaniach sami, a ubodzy byli głodni. Ludzie pozywali się nawzajem do sądów. Rywalizowano o to, kto ma bardziej spektakularne dary duchowe.
Paweł nie pisał więc o romantycznym uczuciu. Pisał do ludzi, którzy nie potrafili ze sobą żyć. Hymn o miłości jest lekarstwem na konflikty, zazdrość i pychę — czyli na sprawy bardzo codzienne.
Bez miłości jestem niczym
Paweł zaczyna od mocnego stwierdzenia. Można mówić językami ludzi i aniołów, mieć dar proroctwa, znać wszystkie tajemnice, mieć wiarę zdolną przenosić góry, a nawet rozdać cały majątek ubogim — i być niczym, jeśli brak miłości.
To trudne słowa dla ludzi religijnych. Można być bardzo aktywnym w parafii, znać Pismo na pamięć, angażować się w dzieła charytatywne — i robić to wszystko z pychy, dla poklasku albo z poczucia wyższości. Paweł mówi: bez miłości to wszystko jest jak hałas „cymbału brzmiącego”.
Czym miłość jest — i czym nie jest
A potem pada słynny opis:
„Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.” (1 Kor 13,4-7)
Warto zauważyć, że Paweł nie definiuje miłości jako uczucia. Opisuje ją przez zachowania. Prawie wszystkie określenia to czasowniki — rzeczy, które się robi albo których się nie robi. Miłość nie jest przede wszystkim tym, co czuję, ale tym, jak traktuję drugiego człowieka.
Przyjrzyjmy się kilku z tych określeń w świetle zwyczajnego dnia.
Cierpliwa
Cierpliwość w sklepie, gdy kasjerka się myli. W korku. Wobec dziecka, które po raz dziesiąty pyta o to samo. Wobec starzejącego się rodzica, który mówi wolniej i powtarza historie. Wobec współpracownika, który nie nadąża.
Cierpliwość nie jest bezczynnością. To decyzja, żeby dać drugiemu człowiekowi czas — na zrozumienie, na zmianę, na bycie sobą. Bóg jest wobec nas nieskończenie cierpliwy. Miłość cierpliwa naśladuje tę Bożą cierpliwość.
Nie szuka swego
To chyba najtrudniejsze ze wszystkich określeń. „Nie szukać swego” znaczy nie traktować drugiego człowieka jako środka do własnych celów. Nie liczyć, co z tego będę miał. Nie zamieniać relacji w transakcję.
W małżeństwie może to oznaczać ustąpienie w sporze, który tak naprawdę dotyczy tylko tego, kto ma rację. W pracy — oddanie komuś zasługi. W rodzinie — zrezygnowanie z planów, bo ktoś bliski potrzebuje pomocy. Nie chodzi o to, żeby zniknąć i nigdy o siebie nie dbać. Chodzi o to, żeby moje „ja” nie było zawsze w centrum.
Nie pamięta złego
Dosłownie: „nie prowadzi rachunku krzywd”. Każdy z nas zna ludzi — a może sami tacy bywamy — którzy prowadzą skrupulatną księgowość urazów. Pamiętają każdą przykrość sprzed lat i wyciągają ją przy kolejnej kłótni.
Miłość nie udaje, że zło się nie wydarzyło. Ale nie trzyma go jako broni. Przebacza i pozwala zacząć od nowa. To nie znaczy, że trzeba tolerować krzywdę albo przemoc — miłość „współweseli się z prawdą”, a nie z niesprawiedliwością. Znaczy natomiast, że nie budujemy relacji na liście win.
Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy
„Wszystkiemu wierzy” nie oznacza naiwności. Oznacza gotowość, żeby widzieć w drugim człowieku dobro, zanim zobaczy się zło. Żeby interpretować jego słowa i czyny życzliwie, a nie podejrzliwie. Ile konfliktów wynika z tego, że z góry zakładamy złe intencje drugiej strony?
Test z własnym imieniem
Jest stare ćwiczenie duchowe, które warto wykonać. Przeczytaj hymn o miłości jeszcze raz, ale w miejsce słowa „miłość” wstaw swoje imię: „Kasia jest cierpliwa, Kasia jest łaskawa, Kasia nie zazdrości...”. Zwykle już przy drugim zdaniu robi się niewygodnie. To dobrze. Ten tekst nie jest laurką, tylko lustrem.
A potem przeczytaj go jeszcze raz, wstawiając imię „Jezus”. Wtedy każde zdanie staje się prawdziwe. Jezus jest cierpliwy, nie szuka swego, wszystko znosi. Hymn o miłości jest w gruncie rzeczy portretem Chrystusa — i zaproszeniem, żebyśmy stawali się do Niego podobni.
Miłość nigdy nie ustaje
Paweł kończy hymn stwierdzeniem, że wszystko inne przeminie: proroctwa, języki, wiedza. Zostaną wiara, nadzieja i miłość, „z nich zaś największa jest miłość” (1 Kor 13,13). Bo w wieczności nie będzie już potrzeby wierzyć ani mieć nadziei — będziemy widzieć. Ale miłość zostanie na zawsze.
To ważne przypomnienie w zabieganym życiu. Kariera, majątek, osiągnięcia — to wszystko kiedyś się skończy. To, ile kochaliśmy, zostanie. Każdy akt cierpliwości, każde przebaczenie, każda rezygnacja z „szukania swego” w zwyczajny wtorek ma wartość, która przetrwa wszystko.
Komentarze (0)
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.