Robotnicy w winnicy. Dlaczego Boża sprawiedliwość boli
Ci, którzy pracowali od rana, dostali tyle samo co ci od piątej po południu. Przypowieść, która odsłania nasze ukryte rachunki z Bogiem.
Co znaczy ufać Bogu, gdy strach ma twarz konkretnego zagrożenia? Rozważanie o Psalmie 27 i odwadze, która nie udaje, że lęku nie ma.
Są fragmenty Pisma, które brzmią pięknie, dopóki nie zetkniemy się z sytuacją, która czyni je trudnymi do wypowiedzenia. Psalm 27 zaczyna się od słów pełnych mocy:
"Pan światłością i zbawieniem moim, kogóż mam się lękać? Pan obroną mojego życia, przed kim mam się trwożyć?" (Ps 27,1)
Łatwo wypowiedzieć te słowa w spokojny wieczór, kiedy nic nam nie zagraża. Trudniej, gdy w życiu pojawia się coś, co psalmista nazywa wprost: wojna. Nie metafora, nie poetycki obraz trudności — wojna, czyli realne, groźne, niszczące zagrożenie. I właśnie w tym kontekście pada zdanie, które jest sercem dzisiejszego rozważania:
"Choćby wybuchła przeciw mnie wojna, nawet wtedy będę ufny." (Ps 27,3)
Warto zatrzymać się nad tym, czym psalmista NIE mówi. Nie mówi: "wojna mnie nie przestraszy", nie mówi "nie będę się bał". Mówi: nawet wtedy będę ufny. To rozróżnienie jest kluczowe, bo bardzo często mylimy wiarę z brakiem emocji. Myślimy, że człowiek naprawdę wierzący to ktoś, kto w obliczu zagrożenia zachowuje kamienny spokój, komu nie drży głos, kto nie budzi się w nocy z sercem walącym jak młot.
Psalm 27 proponuje coś innego. Autor tego psalmu zna strach. Zna sytuacje, w których ziemia usuwa się spod nóg. W dalszych wersetach prosi, błaga, wylicza swoich wrogów, mówi o fałszywych świadkach, o ludziach dyszących gwałtem. To nie jest psalm człowieka, który nie wie, co to lęk. To psalm kogoś, kto lęk zna bardzo dobrze — i mimo to decyduje się na ufność.
Odwaga biblijna nie polega na nieodczuwaniu strachu. Polega na tym, że strach nie ma ostatniego słowa. Że obok niego, czasem tuż obok, w tym samym sercu, mieści się jeszcze coś innego — decyzja, żeby zaufać, nawet gdy ciało krzyczy co innego.
Niewielu z nas dziś dosłownie doświadcza wojny w znaczeniu militarnym, choć dla wielu osób w naszym regionie świata to słowo nie jest już metaforą, a bolesną codziennością ostatnich lat. Ale "wojna", o której mówi psalmista, ma też inne imiona we współczesnym życiu. To może być diagnoza, która zmienia wszystko w ciągu jednego popołudnia. To może być utrata pracy, która zagraża bezpieczeństwu całej rodziny. To może być konflikt, który rozrywa więzi, jakie wydawały się nie do zerwania. To może być lęk o dziecko, o rodzica, o przyszłość, która nagle przestała być oczywista.
Wszystkie te sytuacje mają wspólny mianownik: poczucie, że grunt pod nogami przestał być stabilny, że coś atakuje nasz spokój, nasze bezpieczeństwo, naszą codzienność. I właśnie w takich chwilach Psalm 27 nie proponuje recepty na zniknięcie zagrożenia. Proponuje coś skromniejszego i jednocześnie większego: miejsce, do którego można się schronić, nie czekając, aż zagrożenie minie.
Warto zauważyć, że psalmista nie mówi "wiem, że wojna się nie wydarzy" ani "wiem, że wygram". Mówi o ufności pośród niepewności co do wyniku. To jest różnica między wiarą magiczną, która oczekuje gwarancji dobrego zakończenia, a wiarą dojrzałą, która trwa niezależnie od tego, jak potoczą się wydarzenia.
Ta ufność nie opiera się na przewidywaniu przyszłości. Opiera się na czymś innym — na doświadczeniu, kim jest Bóg, do którego psalmista się zwraca. Wcześniej w tym samym psalmie czytamy:
"O jedno proszę Pana, tego poszukuję: bym w domu Pańskim przebywał po wszystkie dni mego życia, abym zażywał łaskawości Pana, stale się radował Jego świątynią." (Ps 27,4)
To jest fundament, na którym stoi cała reszta psalmu. Zanim pojawia się mowa o wojnie, wrogach i zagrożeniu, pojawia się pragnienie bliskości z Bogiem. Ufność pośród wojny nie bierze się znikąd — wyrasta z wcześniejszej, budowanej relacji. Trudno zaufać komuś, kogo się nie zna. Łatwiej zaufać Temu, z kim spędziło się już wiele cichych poranków, wiele trudnych nocy, wiele chwil, w których doświadczyło się Jego wierności.
Można by zapytać: dobrze, ale jak to wygląda w praktyce? Co znaczy być ufnym pośród wojny, a nie udawać, że jej nie ma?
Po pierwsze, oznacza to pozwolenie sobie na odczuwanie strachu bez wstydu. Psalmista nie ukrywa swoich emocji przed Bogiem — przeciwnie, cały psalm jest pełen szczerości, próśb, a nawet czegoś w rodzaju błagania o niepozostawienie samemu sobie. Ufność biblijna zaczyna się od uczciwości, nie od fasady spokoju.
Po drugie, oznacza to decyzję, by nie pozwolić, by strach stał się jedynym głosem w naszym wnętrzu. Lęk będzie się odzywał, to naturalne. Ale obok niego można świadomie, czasem z wysiłkiem, przywoływać inny głos — ten, który mówi, że nie jesteśmy sami, że to, co się dzieje, nie jest ostatnim słowem na temat naszego życia.
Po trzecie, oznacza to szukanie tego "domu Pańskiego", o którym mówi psalmista — czyli miejsc, rytuałów, chwil ciszy, modlitwy, które przypominają nam, kim jest Bóg, zanim przypomnimy sobie, jak groźny jest świat. To może być poranna modlitwa, to może być Msza Święta, to może być po prostu chwila w ciągu dnia, w której zatrzymujemy się i mówimy: Panie, nie wiem, jak to się skończy, ale chcę Ci zaufać.
Warto też zauważyć, że psalm nie kończy się na stwierdzeniu ufności — kończy się wezwaniem:
"Bądź mężny, nabierz odwagi, a złóż nadzieję w Panu." (Ps 27,14)
To zdanie brzmi niemal jak rozmowa psalmisty z samym sobą — jakby w pewnym momencie zwracał się już nie do Boga, ale do własnego serca, zachęcając je, by nie ustawało. To przypomina nam, że ufność pośród wojny nie jest jednorazowym aktem, decyzją podjętą raz na zawsze. Jest czymś, co trzeba odnawiać, czasem dzień po dniu, czasem godzina po godzinie, kiedy lęk wraca falami.
Jeśli dziś niesiesz w sobie jakąś formę wojny — chorobę, konflikt, niepewność co do jutra — Psalm 27 nie obiecuje ci, że ta wojna zniknie, jeśli tylko uwierzysz mocniej. Obiecuje coś innego: że można być przestraszonym i ufnym jednocześnie. Że strach i wiara mogą współistnieć w jednym sercu, dopóki nie nadejdzie dzień, w którym jedno z nich przestanie być potrzebne.
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.
Ci, którzy pracowali od rana, dostali tyle samo co ci od piątej po południu. Przypowieść, która odsłania nasze ukryte rachunki z Bogiem.
Bóg, który nie drzemie ani nie zasypia - obraz czuwania jako formy miłości, która nie ma przerw ani godzin urzędowania.
Marta, siostra Marii i Łazarza, uczy nas, że gorliwość i pragnienie bycia pożytecznym to dobra rzeczy. Ale czy wiemy, kiedy zatrzymać się i…