Bóg jest miłością, co naprawdę oznacza 1 J 4,8
Trzy słowa z Pierwszego Listu świętego Jana są chyba najczęściej cytowanym zdaniem Biblii. Co naprawdę znaczy, że Bóg jest miłością — i…
Święci nie byli ludźmi bez wad, którzy urodzili się z aureolą. Byli zwyczajnymi ludźmi, którzy pozwolili Bogu działać w swoim życiu. Po co nam święci, czym jest ich wstawiennictwo i jak mogą pomóc w codziennej wierze?

Kiedy myślimy o świętych, często wyobrażamy sobie postacie z obrazów: z aureolą, ze złożonymi rękami, ze wzrokiem utkwionym w niebie. Wydają się dalecy, nieosiągalni, jakby od urodzenia byli doskonali. Trudno się z nimi utożsamić.
Tymczasem prawdziwe życiorysy świętych pokazują coś zupełnie innego. Byli ludźmi z krwi i kości. Mieli trudne charaktery, popełniali błędy, przeżywali kryzysy wiary, a niektórzy prowadzili przed nawróceniem bardzo burzliwe życie. Święty Augustyn przez lata żył daleko od Boga. Święty Paweł prześladował chrześcijan. Święty Piotr zaparł się Jezusa. Święta Teresa z Lisieux zmagała się ze skrupułami i ciemnością wiary.
Świętość nie oznacza bezgrzeszności. Oznacza, że człowiek pozwolił Bogu działać w swoim życiu, mimo swoich słabości.
W Liście do Hebrajczyków, po wyliczeniu wielkich postaci wiary Starego Testamentu, pada zdanie:
„I my zatem, mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach.” (Hbr 12,1)
Autor posługuje się obrazem stadionu. Biegniemy w zawodach, a na trybunach siedzą ci, którzy już ukończyli bieg i nam kibicują. To piękny obraz świętych. Nie są odległymi postaciami z przeszłości, ale towarzyszami naszej drogi, którzy wiedzą, jak trudno biec, i dopingują nas, byśmy nie ustali.
Pokazują, że świętość jest możliwa. Łatwo powiedzieć, że Ewangelia to piękny ideał, ale w prawdziwym życiu nie da się nią żyć. Święci pokazują, że się da. W różnych epokach, w różnych zawodach, w różnych okolicznościach.
Są wzorami na różne drogi. Nie ma jednego modelu świętości. Jest święta matka rodziny i święty żołnierz, święty lekarz i święta zakonnica, święty nastolatek i święty starzec. Każdy może znaleźć kogoś, kto szedł podobną drogą.
Wstawiają się za nami. Kościół wierzy w „świętych obcowanie” — w łączność między wierzącymi na ziemi i tymi, którzy są już z Bogiem. Tak jak prosimy przyjaciół na ziemi o modlitwę, możemy prosić o nią świętych w niebie.
Czasem pojawia się zarzut, że katolicy modlą się do świętych zamiast do Boga. To nieporozumienie. Katolicy nie oddają świętym czci boskiej. Proszą ich o wstawiennictwo, czyli o modlitwę za nas — tak jak prosimy o modlitwę mamę, przyjaciela czy księdza.
Wszystko, co święci mogą, pochodzi od Boga. Ich wstawiennictwo nie zastępuje naszej osobistej relacji z Bogiem, ale ją wspiera. Święci zawsze prowadzą do Chrystusa, nie do siebie.
Jedną z najbardziej lubianych świętych XX wieku jest Teresa z Lisieux, karmelitanka, która zmarła w wieku 24 lat. Nie dokonała żadnych spektakularnych czynów. Nie podróżowała, nie zakładała zakonów, nie nauczała tłumów. Żyła w klasztorze, wykonując zwyczajne obowiązki.
A jednak jej „mała droga” stała się inspiracją dla milionów ludzi. Polegała na tym, by zwykłe, codzienne czynności wykonywać z wielką miłością. Uśmiech do siostry, która ją irytowała. Cierpliwość w drobnych przykrościach. Zaufanie do Boga jak dziecko do ojca. Jan Paweł II ogłosił ją doktorem Kościoła — chociaż nigdy nie studiowała teologii.
Teresa pokazuje, że do świętości nie potrzeba wielkich rzeczy. Wystarczą małe rzeczy zrobione z wielką miłością.
Kościół nieustannie ogłasza nowych świętych, także z naszych czasów. Wielu z nich żyło niedawno i miało życie podobne do naszego.
Święty Jan Paweł II — papież, który odwiedził setki krajów, a zarazem człowiek, który przeżył stratę całej rodziny w młodości, okupację i ciężką chorobę na starość.
Święta Joanna Beretta Molla — włoska lekarka, żona i matka, która w czasie ostatniej ciąży zachorowała i wybrała ratowanie życia dziecka. Zmarła w 1962 roku, a jej mąż i dzieci uczestniczyli w jej kanonizacji.
Święty Carlo Acutis — włoski nastolatek, pasjonat informatyki, który stworzył stronę internetową o cudach eucharystycznych. Zmarł na białaczkę w wieku 15 lat w 2006 roku. Został kanonizowany w 2025 roku. Mówił, że Eucharystia jest jego „autostradą do nieba”.
Błogosławiona rodzina Ulmów — Józef i Wiktoria Ulmowie z Markowej, którzy w czasie II wojny światowej ukrywali Żydów i zostali za to zamordowani przez Niemców razem z siedmiorgiem dzieci. W 2023 roku zostali beatyfikowani jako cała rodzina.
Te postaci pokazują, że świętość nie należy do przeszłości. Jest możliwa w szpitalu, w szkole, w domu, przy komputerze.
W polskiej tradycji ważną rolę odgrywają patroni. Każdy z nas zwykle otrzymuje imię po jakimś świętym. Warto poznać swojego patrona: przeczytać jego życiorys, dowiedzieć się, z czym się zmagał, co go wyróżniało. Można obchodzić imieniny nie tylko jako okazję do prezentów, ale też jako dzień modlitwy z patronem.
Istnieją także patroni różnych spraw i zawodów: święty Józef — patron rodzin i pracujących, święty Antoni — patron rzeczy zagubionych, święta Rita — patronka spraw trudnych i beznadziejnych, święty Łukasz — patron lekarzy. Można prosić ich o wstawiennictwo w konkretnych potrzebach.
Sobór Watykański II przypomniał, że wszyscy wierzący są powołani do świętości — nie tylko księża i zakonnice. Papież Franciszek pisał o „świętych z sąsiedztwa”: o ludziach, którzy żyją blisko nas i odzwierciedlają obecność Boga — rodzicach, którzy z miłością wychowują dzieci, ludziach pracujących, by utrzymać rodzinę, chorych, starszych zakonnicach, które się uśmiechają.
Może więc warto rozejrzeć się wokół. Może święci są bliżej, niż myślimy. A może Bóg chce, żeby i z naszego zwyczajnego życia wyrosła świętość — nie ta z obrazków, ale ta prawdziwa: cierpliwa, pokorna i pełna miłości.
Bądź pierwszą osobą, która skomentuje ten artykuł.
Trzy słowa z Pierwszego Listu świętego Jana są chyba najczęściej cytowanym zdaniem Biblii. Co naprawdę znaczy, że Bóg jest miłością — i…
Osiem zdań, które otwierają Kazanie na Górze, odwracają do góry nogami to, co świat uważa za szczęście. Kim są ubodzy w duchu, cisi i ci,…
Przypowieść o synu marnotrawnym nazywana bywa Ewangelią w Ewangelii. Jej prawdziwym bohaterem nie jest jednak syn, lecz ojciec, który…